સુખ જેવું જગમાં કંઇ નથી જો છે તો આ જ છે,
સુખએ અમારા દુ:ખનો ગુલાબી મિજાજ છે.
હું જો અનુકરણ ન કરું તો કરું યે શું ?
અહીંયા મરી જવાનો પ્રથમથી જ રિવાજ છે.
અસ્તિત્વ તારું આસ્થાનું નામ છે ખુદા,
એ વહેમ છે તો વહેમનો તો ક્યાં ઇલાજ છે?
દુનિયાના લોક હાથ પગ ના મૂકવા દિયે,
ને તું કહે સમસ્ત જગત મારે કાજ છે.
ઊઠ-બેસ વિણ, અજાન વિણ, પળમાં પતી જશે,
મસ્જિદમાં આખ આ ‘જલન’ની ન અમાઝ છે.
– જલન માતરી (Jalan Matri. Khuda pun Hashae. Kavita in Gujarati. Literature and art site)
Tags: જલન માતરી
સુંદર ગઝલ… મજાની વાત…