ફોર એસ વી -પ્રભાતનાં પુષ્પો

ક્ષણોને તોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે,
બુકાની છોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે.

કહો તો આ બધાં પ્રતિબિંબ હું હમણાં જ ભૂંસી દઉં,
અરીસો ફોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે.

કમળ-તંતુ સમા આ મૌનને તું તોડ મા નાહક
ફરીથી જોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે.

આ સપનું તો બરફનો સ્તંભ છે, હમણાં જ ઓગળશે
હું એને ખોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે.

મને સદભાગ્ય કે શબ્દો મળ્યા તારે નગર જાવા,
ચરણ લઈ દોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે.

         - મનોજ ખંડેરિયા (Manoj Khanderiya. Besu toe varso na varas lagae – Ghazal in Gujarati. Literature and art site)

Tags: મનોજ ખંડેરિયા

This entry was posted on Friday, June 30th, 2006 at 4:37 am and is filed under ગઝલ (ghazal). You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.