(ખાસ જાગૃતિબહેનના આભારી છીએ આ કવિતા મોકલવા બદલ)
કોઇ સપનામાં ઊગે છે સૂરજની જેમ, અને મારામાં કાંકરી ખૂંચે છે !
પાંપણ ઢળે તો કહે અંધારું કેમ? અને મારામાં કાંકરી ખૂંચે છે !
એકાંતે હોય તોય એકલાં નહીં, ને છતાં મેળો કહેવાય એવું કાંઇ નહીં,
આવનારાં આવે ને જાનારાં જાય, તોય પડવા દેવાની કોઇ ખાઇ નહીં;
કોઇ બારણું અધૂકડું ખોલી કહે આવ, અને અને મારામાં કાંકરી ખૂંચે છે !
પછી બે કાંઠે છલકાતું આખું તળાવ, અને મારામાં કાંકરી ખૂંચે છે !
મળવાનું સહેલું પણ ભળવાનું અઘરું, ને ખોવાવું એ જ ખરો ખેલ !
ઠરવાનાં ઠેકાણાં હડસેલે દૂર, ક્યાંક મળવાનો એવો પણ છેલ !
કોઇ માંડે છે મધરાતે મીઠી રમત, અને મારામાં કાંકરી ખૂંચે છે !
પછી ખીણમાં ધકેલાતો આખો વખત, અને મારામાં કાંકરી ખૂંચે છે !
Tags: હર્ષદ ત્રિવેદી
ખૂબ સુંદર ગીત… અંતર્ભાવોનું અદભૂત આલેખન… દરેક વખતે શબ્દો વધુ પ્રગાઢ આલિંગન આપતા જણાય છે.. ઊર્મિ ની સુંવાળપ અને કશુંક ખૂંચવાનો વિરોધાભાસ અહેસાસ ને અડતો રહે છે… અભિનંદન બંને ને- ગીતકાર અને ગીત નો આસ્વાદ કરાવનાર ને!
ખુબ જ સુંદર કાવ્ય છે આ. ધન્યવાદ કવિને અને આભાર જાગૃતિમેડમ અને ફોર એસ.વીનો આ કાવ્યનું રસાઅસ્વાદન કરાવવા માટે.
ડંખે છે મને !——-દીપક ત્રિવેદી
નિજ શ્વાસોચ્છવાસ ડંખે છે મને !
આંધળો વિશ્વાસ ડંખે છે મને !
ખૂબ ઊડ્યો છું હવા લઇ પાંખમાં-
એ નું એ આકાશ ડંખે છે મને !
એક મુઠ્ઠી લઇ અને વાવી દીધો-
એ જ લીલો ચાસ ડંખે છે મને !
આંગળીમાં એ અચાનક જઈ ચડી-
વાંસની એ ફાંસ ડંખે છે મને !
ગોખલે દીવો કરું છું તે દિવસ-
બે-ઘડી અજવાસ ડંખે છે મને !
—-દીપક ત્રિવેદી