Archive for May, 2007

સાહિલ – થઇ બેઠાં

Wednesday, May 30th, 2007

જે અભેદ થઇ બેઠાં
એ જ છેદ થઇ બેઠાં

ઢંઢેરા સમા લોકો
ભારે ભેદ થઇ બેઠાં

મોકળાશ વચ્ચોવચ
સ્વપ્ન કેદ થઇ બેઠાં

લાગણીના સંબંધો
જળમાં છેદ થઇ બેઠાં

મેઘ – ધનુષ્ય ભીતરનાં
લ્યો સફેદ થઇ બેઠાં

જે અભણ હતાં ‘સાહિલ’
એ જ વેદ થઇ બેઠાં

          – સાહિલ (Sahil. Thai Baetha. Kaivta in Gujarati. Literature and art site)

મણિલાલ દેસાઈ – ઈશ્વર

Tuesday, May 29th, 2007

તમે જેની પૂજા કરો છો એ ભગવાન
કાલે રાતે
મંદિરની ભીંતમાં પડેલી તડમાંથી
ભાગી છૂટયો.

પાછલી વાડના કાંટામાં
ભેરવાઇ રહેલું પીતાંબર
હજુયે ફરફરે છે.

         - મણિલાલ દેસાઈ(Manilal Desai. Ishver. Kavita in Gujarati. Literature and art site)

વિષ્ણુ પટેલ – ઘર વિશે

Monday, May 28th, 2007

બોલે છે લોક બહુ બધું બીજાના ઘર વિશે,
મોઢું ન ખોલે પણ કદી પોતાના ઘર વિશે.

જેના નસીબામાં નથી દીવાલ – છાપરું,
એને ભલા, ન પૂછીએ સપનાના ઘર વિશે.

એ પણ બને કે દૂરથી લાગે લઘરવઘર,
નીકળે એ જાણતા ઘણું મોકાનાં ઘર વિશે.

કૈં ના સૂઝે તો કાઢવી વાતો નગર વિશે,
શેખી શું ખોટી મારવી ભાડાના ઘર વિશે.

દર-દર ભટકવું આમ ના આપણને પરવડે,
રાધાને પૂછવું પડે ક્હાનાના ઘર વિશે.

કેવળ ભીનાશ હોય જ્યાં છલકાતા સ્નેહની,
અંતરને એવા ઓરતા રહેવાના ઘર વિશે.

          – વિષ્ણુ પટેલ(Vishnu Patel. – Ghar Vishae. Kaivta in Gujarati. Literature and art site)

સમાચાર – ગુજરાતી સારસ્વત પરિચય

Sunday, May 27th, 2007

૨૮ મે ૨૦૦૬ માં શરૂ થયેલું “ગુજરાતી સારસ્વત પરિચય” એક વર્ષ ક્યાં પૂરું કર્યુ ખ્યાલ ન આવ્યો.

- ફાધર વાલેસથી જે યાત્રા પ્રારંભી
- અને જાણે નરસિંહરાવ દિવેટીયાએ મંગળ મંદિર ખોલ્યા.
- ત્યાં તો દલપતરામે ઋતુઓનું વર્ણન કર્યુ.
- ‘ગની’ દહીંવાલાએ નિષ્ફળ નિષ્ફળ રમતા શીખવ્યું.
- અમૃત ‘ઘાયલ’ એ શાનદાર જીવ્યા નો દાખલો આપ્યો.
- દૂધમાં સાકરની જેમ ઉમાશંકર જોશીએ પરિચય આપ્યો.
- મરીઝએ ધીમા પ્રવાસનું ભાન કરાવ્યું.
- ‘શૂન્ય’ પાલનપુરીએ મંદિરમાં દેવોના દર્શન આપ્યા.
- ધૂમકેતુ “મરિયમ ન મળી, કાગળે ન મળ્યો.” ના દુ:ખદ સંદેશા લાવ્યા
– ગુજરાતનો નાથ કનૈયાલાલ મુન્શી પાસેથી મળી આવ્યા.
- ઝવેરચંદ મેઘાણીએ લગાડ્યો કસુંબીનો રંગ.
- સરસ્વતીચન્દ્ર આપી ગોવર્ધનરામ ત્રિપાઠીએ ધન્ય કર્યા.
- રમણલાલ દેસાઈએ દેખાડ્યું, કેમ આકાશમાં ઉડતું કિલ્લોલ કરતું પક્ષી એકાએક આજ્ઞાધારી વિમાન બની ગયું!
- ખબરદારએ જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત! દાખવ્યું.
- બોટાદકર, સાચે જ જનનીની જોડ જગે નહીં જડે રે, લોલ!
- છ અક્ષરનું નામ પણ રમેશ પારેખ ઘણું કહી ગયા.
- બાલાશંકર કંથારીયા એ જીવન મંત્ર આપ્યું – ગુજારે જે શિરે તારે, જગતનો નાથ તે સહેજે. ગણ્યું જે પ્યારું પ્યારાએ, અતિ પ્યારું ગણે લેજે .”
- રાવજી પટેલએ મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યાથી હ્રદય કંપાવી દીધુ
- ઈન્દુલાલ ગાંધીએ આંધળી માનો પત્ર પ્હોચાડયો.
- અખો તમે મૂરખ બન્તાં બચાવ્યા. “એક મૂરખને એવી ટેવ, પત્થર એટલા પૂજે દેવ.”
- સુંદરજી બેટાઈએ પ્રોત્સાહન આપ્યું “જાવું જરૂર છે. બંદર છો દૂર છે.”
- રાજેન્દ્ર શુકલના પ્રશ્નનો નથી જવાબ હજી – કીડી સમી ક્ષણોની આ આવજાવ શું છે?
- નરસિંહ મહેતા સાથે વૈષ્ણવજન થયા અને પીડ પરાઈ જાણી.
- હેમન્ત દેસાઇને મનગમતું ગમયું -
“બૂટ બાટા સિવાયના, કઠોળ ચણાદાળ સિવાયનાં,
શાક રીંગણ સિવાયનાં અને કપડાં ખાદી સિવાયનાં
કોઇ પણ મને ગમે.”
- માણસમાં રાખ્યા જયંત પાઠકએ ”રમતાં રમતાં લડી પડે ભૈ, માણસ છે.
હસતાં હસતાં રડી પડે ભૈ, માણસ છે,”
- બાલમુકુન્દ દવે એ સમજાવી દીધું સાનમાં
- કૃષ્ણલાલ શ્રીધરાણી સાચી પૂજા શીખવી. ઘંટના નાદે કાન ફૂટે મારા, ધૂપથી શ્વાસ રૂંધાય; ફૂલમાળા દૂર રાખ પૂજારી, અંગ મારું અભડાય; ન નૈવેદ્ય તારું આ ! પૂજારી પાછો જા !
- “પાન લીલું જોયું ને હરીન્દ્ર દવે યાદ આવ્યાં. ”
- પ્રીતમનો હરીનો મારગ શૂરાનો છે.
- મકરન્દ દવેનો ગુલાલ તો કદી ગુંજે નહીં ભરાઇ ” ગમતું મળે તો અલ્યા ગુંજે ન ભરીયે,ગમતાંનો કરીએ ગુલાલ.”
- ચંદ્રકાન્ત બક્ષીનું આ વાક્ય બહુ મોડુ વાચ્યું “ખરાબ આદતોને નાની ઉંમરથી શરૂ કરવી જોઈએ કે જેથી મધ્યવયમાં છોડી શકાય !”
- સુરેશ દલાલ, તમે વાતો કરો તો થોડું સારું લાગે
- “હું તો બસ ફરવા આવ્યો છું!” નિરંજન ભગત સાથે ફરવાની મજા આવી.
- ” ‘બેફામ’ તો યે કેટલું થાકી જવું પડ્યું? નહીં તો જીવનનો માર્ગ છે, ઘરથી કબર સુધી.”
- જયંતિ દલાલનું સચોટ વાક્ય ”સૌથી ભયંકર વસ્તુ એ છે કે, આજે આપણને કશું ભયંકર લાગતું જ નથી. “
- કુન્દનિકા કાપડિયા સાથે સાત પગલાં આકાશમાં ભરયા.
- “ભાઈ રે, આપણા દુ:ખનું કેટલું જોર ? કહશો રાજેન્દ્ર શાહ
- ખરેખર શયદા, “તું કહે છે અશ્રુ ચાલ્યા જાય છે, હું કહું છું જિંદગી ધોવાય છે.
- પિનાકિન ઠાકોર સાથે પોકારું, “હે ભુવન ભુવનના સ્વામી,”
- કલાપી તમને શું કહુ, જ્યાં જ્યાં નજર મ્હારી ઠરે યાદી ભરી ત્યાં આપની,
- કુમારપાળ દેસાઇ એ દર્દ અને દયાનો ભેદ દાખવ્યો. ‘મારી આંખોમાં દર્દ છે, દયાની ભીખ નથી.’
- “યાહોમ કરીને પડો, ફત્તેહ છે આગે.” ખરું કહ્યું નર્મદે
- શ્યામ સાધુજી ” બારી બહાર શૂન્યતા ખડખડ હસી પડી.
ઘરમાં ઉદાસ મૌનનાં ટોળાં હળી ગયાં.”
- કરસનદાસ માણેક, તમારું જીવન અંજલિ થયું
- મનોજ ખંડેરિયા તમે કહેશો કેમ આમ બને કે પકડું કલમને, ને હાથ આખેઆખો બળ છે?
- ‘સૈફ’ પાલનપુરી તમે તો છો ગઝલ સમ્રાટના શિષ્ય મને બનવું તમારી શિષ્ય
- નાથાલાલ દવે, ” કામ કરે ઇ જીતે રે માલમ ! કામ કરે ઇ જીતે. “
- દિનકર જોશી સાહેબ, ‘ પ્રકાશના કાંઇ પડછાયા હોય ?
“જુદી જિંદગી છે મિજાજે – મિજાજે, સરોદજી!
- ઘણીવાર વિચારું જગદીશ જોષીજી “ધારો કે એક સાંજ આપણે મળ્યાં અને આપણે હળ્યાં પણ આખા આ આયખાનું શું?
- “માથું અરીસામાં જ રહ્યું.
ને બહાર નીકળી પડી હું, સંસ્કૃતિરાણી દેસાઇ તમે કદાચ મળી જશો.
- તમારી વાત સાવ સાચી હિમાંશી શેલતજી , “જીવીએ પહેલાં પછી લખાય તો ઠીક છે, ન લખાય તો વસવસો નથી”
- “હાસ્ય એ દરેક રોગોનો રામબાણ ઇલાજ છે.” તારક મહેતા સાહેબનું રામબાણ અકસીર છે.
- ચન્દ્રકાન્ત શેઠ “કવિતા જન્મે છે વ્યક્તિમાં, પણ જીવે છે સમાજમાં.” અને લોકો સુધી પ્હોચાડે છે બ્લોગ દ્વારા.
- અશોક દવે, તમારે તો ” લખવાના કારણે બપોરનાય ઉજાગરા થાય છે.”

ગુજરાતના સારસ્વતોના જીવન અને એમના સાહિત્ય સર્જન અંગે રસપ્રદ માહિતી આપવા બદલ સંચાલકો : સુરેશભાઈ જાની, જુગલકીશોર વ્યાસ, હરીશ દવે, અમિત પિસાવાડિયા, જયશ્રી ભક્તા, ઊર્મિસાગરનો ખુબ આભાર.

ઉશનસ્ – નેતિનેતિ

Saturday, May 26th, 2007

આ આવું છે, ને આટલું, એવું નહીં નહીં
બાકી રહે છે કેટલું, બીજું કંઇ કંઇ !

માણસમાં મૂક્યું મન; અરે, એ તો કમાલ છે:
મન ન માટી-માટલું, બીજું કંઇ કંઇ !

જોયા કરે શું શૂન્યની સામે ટગરટગર ?
ના પ્રશ્ર્નનું એ પોટલું, બીજું કંઇ કંઇ !

બ્રહ્માંડ જેવું અન્ય અંડ સેવી એ શકે,
સંઘરે આ કોચલું, બીજું કંઇ કંઇ !

દર્શન થશે તનેય તુંમાં એ અખિલનું,
તું માત્ર નથી ચાટલું, બીજું કંઇ કંઇ !

જરીક ચિત્ત-પાર જૈ તું, તે તરાજુ તોલ,
અહંનું મૂકી કાટલું, બીજું કંઇ કંઇ !

ઉશનસ્ ! તને જો આંખ, તો પર્દાની પાર જો,
દાખે એ વસ્ત્ર ફાટલું, બીજું કંઇ કંઇ !

          – ઉશનસ્(Ushnas. NatiNati. Kavita in Gujarati. Literature and art site)

‘મિસ્કીન’ રાજેશ વ્યાસ – અહીં ધબકું છું

Friday, May 25th, 2007

હોઉં છું ક્યારે વળી ઈતિહાસમાં ?
આ અહીં ધબકું છું રાજેશ વ્યાસમાં.

શું ય કહેવાનું હશે ? ખૂટતું નથી,
આમ કહેવાનું નથી કૈં ખાસમાં.

આ નથી એકલતા આ એકાંત છે
એટલે તો મ્હેકું છું ચોપાસમાં.

આંખ અંધારું ય જોવા જોઈએ,
આટલું સમજાયું છે અજવાસમાં.

એ પરમહંસોની પગદંડી અગમ,
જોઉં છું ઝળહળતી ઊંડે શ્વાસમાં.

         - ‘મિસ્કીન’ રાજેશ વ્યાસ (‘Miskin’ Rajesh Vyas. Ahi Dhabku chhu. Ghazal in Gujarati. Literature and art site)

નલિની માડગાંવકર – વરસાદ એટલે વરસાદ (ભાગ – ૨ / ૨ )

Thursday, May 24th, 2007

(ભાગ – ૨ ) (ભાગ – ૧ )

પીળાશને, જીર્ણતાને એક નજરથી, એક સ્પર્શથી ભાંગી નાખી ફરી એને જીવનસભર લીલવર્ણી બનાવે છે. આ કરિશ્મા પણ વરસાદનો છે. આપણી નજર અને આપણું અસ્તિત્વ જ ઘાસ વચ્ચે ફરતી પાણીની સેર બનીને ઘૂમી રહ્યું છે. દરેક પંક્તિ પછી આવતી એક એક શબ્દોની અભિવ્યક્તિ જાણે માણસની ઝંખનાનો ઉદગારો પણ એક પંક્તિમાં જોડાય તો સ્વતંત્ર કવિતા જ બની જાય છે. ‘ટપકે નેવું’, ‘એ પણ કેવું … !’, ‘ખળખળ વહેવું …’, ‘કોને કહેવું ?’, ‘ટપકે નેવું …’ કવિનું હ્રદય એની લાગણી આ લઘુ ઉદગારોમાં મૂંઝવણભર્યો છતાં ગમતો પ્રેમ કરી રહી છે. વરસાદના એક એક ટીપાંને/ એને માણસમાંથી ચકલી બની આ જળબિંદુ સાથે પ્રવાસ કરવો છે. જ્યારે મરાઠી કવિતામાં કવિ મંગેશ પાડગાંવકર વરસાદને ઊતારે છે પોતાની ગલીઓમાં, બારીમાં અને હ્રદયમાં એક માનવરૂપે. એ માણસની જેમ બબડે છે, ભવાઇનો વેશ ભજવતો હોય એમ મંદિર પાસે ઊભો રહે છે. ત્યાંથી ચંચળ બની છત્રીઓ સાથે અડપલાં કરે છે … ઝાડને મારકણો પ્રેમ કરે છે. વડવાઇઓ, દુંગર, નદી કોઇને ય છોડતો નથી.

કવિ જાણે માણસના વર્તનની એક એક લાક્ષણિકતાને વરસાદમાં ઊતારે છે. કવિ આપણને આ મોસમને માણવાની એક નવી દિશા દર્શાવે છે. આપણી બારીમાં આવીને મેઘ બધા ય સંદેશા આપે છતાં આપણે એક્નો ય જવાબ નથી આપી શકતા. આવરણો ત્યાગીને જળના સ્પર્શને બાળકની જેમ માણવા આમંત્રે છે. બંને કાવ્યોમાં કવિની તીવ્ર સંવેદનશીલતા અને કલ્પનાશક્તિ આપણી સામે વર્ષાઋતુના અપૂર્વ-ચિત્રો ધરે છે. આવા ધીંગા વરસાદ સાથે મસ્તી કરીને જ દોસ્તી બંધાય. ‘ચેત મછંદર ગોરખ આયા’ની ચેતવણી સહુ માટે છે.

          – નલિની માડગાંવકર(Nalini Mandgavkar – Varsad aetela varsad. Kavita, Vicharo in Gujarati. Literature and art site)

સંદીપ ભાટિયા – આપો કબીરજી

Wednesday, May 23rd, 2007

         એક ધાગો આપો કબીરજી
એને ઓઢી કંચન થાશે મન આ મારું કથીરજી

મલમલ મખમલ રેશમ રેશમ નરમ મુલાયમ વસ્તર નીચે
બદબૂના કંઈ ચરુ છુપાવ્યા નહીં દેખાતા અસ્તર નીચે
         એક સુગંધ આપો કબીરજી
એને શ્વસતાં ફૂલો થશે થાક્યાંપાક્યાં શરીરજી

ગુણ્યા ભાગ્યા સ્મિત ડૂસકાં ભણ્યા પલાખાં ઊઠા વચ્ચે
જનમ્યા જીવ્યા પેટે સરક્યા કિતાબના બે પૂઠાં વચ્ચે
         એક અક્ષર આપો કબીરજી
ફાટેલા કાગળ પર તાણી આડીઅવળી લકીરજી

         -સંદીપ ભાટિયા (Sandeep Bhatiya – Aapo KabirJi. Kavita in Gujarati. Literature and art site)

રેખા સરવૈયા – શક્યતા

Tuesday, May 22nd, 2007

બંધ બારણાં આગળથી
પાછા ફરતાં પહેલાં -
આપણે એને હડસેલો મારીને
ખોલવાની કોશિશ તો કરવી જોઇએ
શક્ય છે કે -
બારણાની પેલી બાજુએ સાંકળ ન પણ હોય !

         - રેખા સરવૈયા(Rekha Sarvaiya. Shakyata. Vicharo in Gujarati. Literature and art site)

હરજીવન દાફડા – કહે તો ખરો

Monday, May 21st, 2007

તને શી કમી છે, કહે તો ખરો !
નજર કાં નમી છે, કહે તો ખરો !

સ્વયં ગૂંચવાઈ ગયો શીદને ?
રમત કંઈ રમી છે, કહે તો ખરો !

ફના થઈ જવાની ઘણી રીત છે,
તને કઈ ગમી છે, કહે તો ખરો !

હજી પણ મુકામે પહોંચી નથી,
સફર ક્યાં થમી છે, કહે તો ખરો !

તને શોધવા મોકલેલો તને,
કશી બાતમી છે ? કહે તો ખરો !

         -હરજીવન દાફડા (Harjivan Daafada – Kahe toe kharo. Ghazal in Gujarati. Literature and art site)

ડૉ. નીલેશ રાણા – ચાલો, ઘર ઘર રમીએ

Sunday, May 20th, 2007

ચાલો, ઘર ઘર રમીએ
એકબીજાથી થઇ અજાણ્યા : એકમેકને ગમીએ

હું લાવીશ ચોખાનો દાણો, તું દાળનો દાણો
સોનલવરણી રેતી ઉપર સરતાં રહે વહાણો
અહીંયા આપણે રહીએ તોયે જગ આખામાં ભમીએ
ચાલો, ઘર ઘર રમીએ

વયના વસ્ત્રો સરી પદશે ને થઇશું નાના અમથા
આપણને પણ ખબર પડે નહીં, કેમ એકમેકને ગમતાં
રમતા રમતાં, એકમેકમાં એવા તો વિરમીએ
ચાલો, ઘર ઘર રમીએ

આપણા ઘરની આસપાસ એક સાવ નિરાળો બાગ
એમાં એક જ મોસમ કેવળ, ફાગ ફાગ ને ફાગ
વારે વારે વર-વહુ થઇને પળ પળ અહો પરણીએ
ચાલો, ઘર ઘર રમીએ

          -ડૉ. નીલેશ રાણા(Dr. Nilesh Rana. Chalo, ghar ghar ramiya. Kaivta in Gujarati. Literature and art site)

સમાચાર – Other Languages

Saturday, May 19th, 2007

This post is in English for the current generation who are Gujaratis but cannot read the language, though can understand it. Please note on the sidebar multi-language transliteration.

Hope the younger generation can read the transliterate content and enjoy their cultural heritage.

ડી. એચ. લૉરેન્સ (અનુ. મહેશ દવે) – રાતે આવ્યો ચોર

Friday, May 18th, 2007

આવી ચડ્યો કાલે રાતે મારે ત્યાં ચોર
ફટકાર્યું મારા માથામાં એણે અજાણ્યું ઓજાર.
મેં રાડ પાડી, પણ નો’તું કો’ સુણનાર
પડ્યો રહ્યો ચૂપચાપ અક્કડ ને ટટ્ટાર.

ઊઠયો આજ સવાર
ના કાંઇ મળે અણસાર.
કદાચ હતું એ સપનું દઇ જતું ભાવિનો ભણકાર,
કેમ કે હવે પડે નહીં ચેન જરાયે વાર.

          – ડી. એચ. લૉરેન્સ (અનુ. મહેશ દવે) (D. H. Lawrence (Translation Mahesh Dave) – Raat ae aaviyo chor. Kavita in Gujarati. Literature and art site)

નલિની માડગાંવકર – વરસાદ એટલે વરસાદ (ભાગ – ૧ / ૨ )

Wednesday, May 16th, 2007

(ભાગ – ૧ )

વરસાદ

વરસાદ અને પ્રમ – મનની ઋતુના ભેરુઓ. એમાં જો કવિતા ભળે તો વરસાદનો પ્રમ અને પ્રેમનો વરસાદ બંને પ્રગટ થાય. જળ તો આપણી ભીતર સૂતેલા બાળકને જગાડે છે. આવી વરસાદી કવિતા પોતે જ મોસમ બનીને આવે છે. વરસાદની કવિતા રચતો કવિ પહોંચી જાય છે પોતાની કલ્પનાની અલકાપુરીમાં. શબ્દોમાં સહજ ઊતરી આવે છે કલ્પન પરંપરા અને પ્રગટ થાય છે માનવના રૂપમાં ઊતરી આવેલો વરસાદ…

રમેશ પારેખ – વરસાદ એટલે શું ?

મંગેશ પાડગાંવકર (અનુ. નલિની માડગાંવકર) – આવો પણ વરસાદ

રમેશ પારેખ અને મંગેશ પાડગાંવકર – બંનેની કવિતામાં વરસાદને જોતાં પ્રગટ થયેલા સહજ ઉદગારો છે. વરસાદ માટેનો જાગતો ઉમળકો છે. જળની ધારા એ આનંદની હેલી બની જાય છે. રમેશ પારેખના કાવ્યમાં આવી વરસાદી અનુભૂતિને કવિએ ધરતી અને આકાશમાં મુક્ત બની વિહરવા દીધી છે. પોતે કેમ બાળક નથી! કેમ ચકલી નથી! એનો અફસોસ પણ છે. વરસાદનો સ્પર્શ જે સંવેદનાઓને જગાડે છે એ ખૂબ જ નાજુક છે. જાણે કે વધુ સ્પર્શ કરતાં અળપાઇ તો નહીં જાય ને ! એવો અંદેશો જગાડે છે.

ધૂળમાં રમતું બાળક જગતનો સહુથી મોટો સમ્રાટ છે. એ ધૂળને પણ નવા આકારો આપી લીલામય બનાવે છે. નાનકડા હાથોમાં જેટલી વધુ સમાઇઅ શકે તેટલી ધૂળને ભરી લે છે અને પછી જેટલા ઊંચા હાથ પહોંચે ત એતલી ઊંચાઇએ પહોંચાડીને એને વેરી દે છે. પાણી પણ નેવા પરથી આમ વેરાય છે. વરસાદમાં ભીંજાયેલી ચકલી પાંખો ફફડાવી જળબિંદુને ખેરવી નાખે છે એનું ગતિમય ચિત્ર પણ હવામાં શશિકરબિંદુની રંગોળી આંકે છે બીજી તરફ નેવા પરથી દદડતા પ્રત્યેક પાણીના ટીપામાં આકાશની એક લઘુ છબી છે. એવું જ ધૂમ્રસેરનું ચિત્ર છે. ધુમાડો જાણે કે આ વાતાવરણની અખંડિતતાને વીંધે છે અને એ તિરાડોને ઠંદક ફરી પાછી ભરી દે છે. આ રિક્ત-સભરતાનું ચિત્ર પંક્તિએ પંક્તિએ છે.

          – નલિની માડગાંવકર(Nalini Mandgavkar – Varsad aetela varsad. Kavita, Vicharo in Gujarati. Literature and art site)

‘નિરંકુશ’ કરસનદાસ લુહાર – મૃગજળની છાલકો

Monday, May 14th, 2007

આંખમાં વ્હેતી નદી રીસાઇને ભાગી હતી,
સ્વપ્નમાં મૃગજળની જ્યારે છાલકો વાગી હતી.

વિસ્તરણ ને ઉડ્ડયનના અર્થને અળગા કરી
આભ તેં માગ્યું હતું; પાંખ મેં માગી હતી.

ઘેન ને ઘારણથી ઘેર્યા ગામની ચિંતા મહીં -
છેક છેવાડાની શેરી રાતભર જાગી હતી.

થૈ ગયા નિર્મૂળ કોઇ વૃક્ષ પેઠે જે શમી,
એ જ વૃત્તિ મૂળમાં પૂરેપૂરી બાગી હતી.

અંગુલિને તુજ ત્વચાનું જે રીતે રેશમ અડે;
એ રીતે ખૂશ્બો જ મારા શ્વાસને વાગી હતી !

         - ‘નિરંકુશ’ કરસનદાસ લુહાર (‘Nirankush’ Karsandas Luhar – Mrugjaal ni chhalako. Vicharo in Gujarati. Literature and art site)