Garvi ગરવી ગુજરાત Gujarat

જો આપ ઇચ્છતાં હો કે વધુ વાચકો તથા વિસ્તૃત વર્ગ માટે આપના બ્લૉગનો "ફોર એસ વી - સંમેલન"માં સમાવેશ થાય, તો "ફોર એસ વી -પ્રભાતનાં પુષ્પો" પર આપના બ્લૉગની લિંક સાથે comment લખો. બધાં જ નવા બ્લૉગ્સની મને જાણકારી ન પણ હોય, જેથી શક્યતા છે કે આપનો બ્લૉગ ચૂકી જવાય. - એસ વી

ફોર એસ વી - સંમેલન ફેસબૂક પેજ

નવરાત્રિની રાસ રમઝટ
(click here for complete list)

અપંગની…વીડીયો+જીવનના ૧૦ પાઠો+અભિનંદન હ.જા GLAofNA એવોર્ડ…

September 23rd, 2014
An initiative which inspires https://www.facebook.com/photo.php?v=301869956499118&set=vb.303579342990783&type=2&theater ……………………………………………………………………………. Note: It can be open even if you don’t have facebook account અને   10 Important Life Lessons! Life is made of lessons. Every day we learn something new, and hopefully use it to gain a … Continue reading આગળ વાંચો ...

દહેજને પ્રાચીન ૫રં૫રા માનવામાં આવે છે, ૫રંતુ શું આજે ૫ણ તેનું ૫હેલાના જેવું જ સ્વરૂ૫ છે ?

September 22nd, 2014
દહેજને પ્રાચીન ૫રં૫રા માનવામાં આવે છે, ૫રંતુ શું આજે ૫ણ તેનું ૫હેલાના જેવું જ સ્વરૂ૫ છે ? સમાધાન : ઓગણીસમી સદીના મધ્ય સુધી આ એક સ્વૈચ્છિક ભેટ અને ૫વિત્ર પ્રેમના પ્રતીક રૂપે આ૫વામાં આવતું હતું. કુટુંબમાં એકમાત્ર કન્યા જ એવી હોય છે કે જેને વડીલો, વૃઘ્ધો, માતાપિતા તથા મોટા ભાઈઓ સૌથી વધુ પ્રેમ કરે છે. […] આગળ વાંચો ...

ઘરેણા બનાવડાવવાનો રિવાજ કેટલો યોગ્ય છે ?

September 22nd, 2014
ઘરેણા બનાવડાવવાનો રિવાજ કેટલો યોગ્ય છે ? સમાધાન : ૫હેલાંના જમાનામાં સંઘરેલા ધનનો સાચવવા માટે બેંક જેવી કોઈ વ્યવસ્થા નહોતી. ઘરમાં ધન રહે તો ચોરીનો ડર રહેતો હતો. એટલે લોકો પોતાની બચતને સોના ચાંદીના ઘરેણા બનાવડાવીને શરીર ૫ર ૫હેરી રાખતા હતા. આજે સ્થિતિ સાવ બદલાઈ ગઈ છે. બેંકોમાં ધનને સુરક્ષિત રાખી શકાય છે અને તેના […] આગળ વાંચો ...

જન્મકુંડળીના આધારે મંગળવાળાં છોકરી છોકરાનાં લગ્ન કરવા જોઈએ. જો આવો મેળ ના ૫ડે, તો શું કરવું ?

September 22nd, 2014
જન્મકુંડળીના આધારે કહેવામાં આવે છે કે છોકરી મંગળ વાળી છે, તેથી તેને વિધવા બનવું ૫ડશે. છોકરો મંગળવારો હોય, તો તેને ૫ણ વિધુર થવું ૫ડશે. તેનો ઉપાય એવો બતાવવામાં આવે છે કે મંગળવાળાં છોકરી છોકરાનાં લગ્ન કરવા જોઈએ. જો આવો મેળ ના ૫ડે, તો શું કરવું ? સમાધાન : મંગળનો અર્થ થાય છે – કલ્યાણ. તે […] આગળ વાંચો ...

રંગી આપો

September 22nd, 2014
આ સમયને શાંતિનો વ્યાસંગી આપો ઝાડનું ઓઠું ને એક બંસી આપો આગમાં છૂપો બરફનો અંશ પણ છે ફૂંક એક સુસવાટની ને ઠંડી આપો બુદ્ધિજીવી માન્યતા પડતી અટૂલી કોઈ એને સંપ્રદાયી કંઠી આપો એક ફોરું પાંપણે લટકી રહ્યું છે બારી ખોલી આભ એનું રંગી આપો ચાર પૈડાનું શકટ તો બસ પ્રતિક છે એક ચાલક જોડીને પગદંડી […] આગળ વાંચો ...

સાદગી, સંતોષ અને આનંદનો ત્રિવેણી સંગમ…. શ્રીસુરેશચંદ્ર શેઠ…પી. કે. દાવડા..સંકલન-રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)

September 22nd, 2014

વિચારધારા બ્લોગ થકી શ્રી સુરેશભાઈએ …અમૃતવાણીની સરવાણી વહાવી છે. તેમના સંસ્કારના ઓજસ થકી સૌને ઝળહળતા કરવા તેઓ કટીબધ્ધ છે..એ અનુભવાય છે.

બ્રહ્માકુમાર રમેશભાઈ પ્રજાપતિ એ પુસ્તિકા `આજ ની વિચારધારા ` માં જીવનોપયોગી સંદેશા ઝીલતી વાતોનું, સરસ સંકલન કર્યું છે. 

>>>પ્રેમ નથી ત્યાં શાંતિ હોય શકે નહિ .જ્યાં પવિત્રતા નથી ત્યાં પ્રેમ હોય શકે નહિ ,

>>>જેમ ગૌરવ અહંકાર માંથી જન્મે છે .તેમ ખોટી આશાઓ મોહ માંથી જન્મે છે ,

>>>જો પ્રમાણિકતાઅને સત્યતા મારા તરફ ચાલતા હશે તો પ્રભુનો પ્રેમ પણ સહજ મારા તરફ આવતો હશે

>>>નામ અને કીર્તિ ની અપેક્ષા સાથે અપાયેલા હજારો રૂપિયા કરતા વધારે પ્રમાણિક અને સ્નેહ પૂર્વક અપાયેલા મુઠ્ઠીભર ચોખા વધારે મહાન છે ,

>>>જેમ વધારે ખામીયો બીજાની જોશો તેમ તેમ વધારે ચેપી બનશો .બીમારી એક જાતનો ચેપ છે ,

>>> “સ્વ ‘ ની શોધ “સ્વ ‘ તરફના સત્યથી થઇ શકે

>>>તમારું અંતકરણ (વિવેક બુદ્ધિ )તમારો સાચો મિત્ર છે,તેને વારંવાર સંભાળો ,

>>>જો તમારા મનમાં રહેલી શંકા સ્પષ્ટ નહિ કરો તો તે કેન્સરની માફક વધી જશે ,

>>>જો તમારા સંકલ્પો પવિત્ર હશે તો તમો શું વિચારો છો અને શું બોલશો તે કહેવું સહેલું બનશે ,

>>>જો તમારી દ્રષ્ટી શુદ્ધ રાખશો તો મસ્તક સ્વત:ઉચ્ચ જશે,

શ્રીસુરેશભાઈએ બ્લોગ પોષ્ટ વડે તેની પ્રસાદી  ધરી, તેમના માનસનો પરિચય દઈ દીધો છે.આદરણીયશ્રી પી.કે.દાવડા સાહેબે, જીવન મૂલ્યો થકી સંસારમાં આભા પાથરતા વ્યક્તિત્ત્વનો પરિચય આપી, ‘મળવા જેવા માણસ’ની શ્રેણીને યાદગાર બનાવી દીધી છે.આવા જ વ્યક્તિત્ત્વને આવો મળીએ તેમના આભાર સાથે ….

સંકલન-રમેશ પટેલ(આકાશદીપ) 

…………………………………………..

સુરેશચંદ્ર શેઠ

સુરેશચંદ્રભાઈનો જન્મ વર્ષ ૧૯૪૩માં ભાવનગર જિલ્લાના નિંગાળા ગામમાં, એક દશાશ્રીમાળી કુટુંબમાં થયો હતો. પિતા ચાર ધોરણ સુધી ભણેલા હતા, પણ એ એક બહાદુર સ્વતંત્રતા સેનાની હતા. જીવનનો સારો એવો ભાગ એમણે ભારતની આઝાદીની લડત માટે વિતાવ્યો હતો. માતા બે ધોરણ સુધી ભણેલાં હતાં, પણ એમને વાંચનનો ઘણો શોખ હતો.

પ્રાથમિક શાળાના ત્રીજા ધોરણ સુધીનો અભ્યાસ મુંબઈની મરીના મોડર્ન સ્કૂલમાં કરેલો, પણ ત્યારબાદ પિતાને ધંધામાં આર્થિક નુકસાન જવાથી શહેરમાં રહેવું શક્ય ન હતું; તેથી તેમણે જોરાવરનગરની જૈન સ્કૂલમાં ચોથા અને પાંચમા ધોરણનો અભ્યાસ કર્યો. છઠ્ઠા ધોરણથી SSC સુધીનો અભ્યાસ સુરેન્દ્રનગરની શેઠ એન.ટી.એમ. હાઈસ્કૂલમાં કર્યો. ૧૯૫૯માં SSC પરીક્ષામાં પાસ થઈને સુરેન્દ્રનગરની જ એમ.પી.શાહ આર્ટ્સ એન્ડ સાયન્સ કોલેજમાં દાખલ થયા. અહીંથી B.A. સુધીનો અભ્યાસ પૂરો કરી એમ.જે. કોલેજ ઓફ કોમર્સમાંથી B.Com. નો અભ્યાસ કર્યો.

૧૯૬૮ના જૂન મહિનામાં એમને ધ ગુજરાત રાજ્ય સહકારી બેંકમાં નોકરી મળી. પગાર માત્ર ૧૫૦ રૂપિયા !  બેંકની નોકરીમાં એમની લેખનકળા કામ લાગી. એમની ઑફિસનોંધો અને પત્રવ્યહવારની ક્ષમતા વખણાવા લાગ્યાં. એમને એમના રસ અનુસાર જ કામગીરી મળી એનો એમને આનદ હતો. બેંકમા ક્લાર્ક તરીકે જોડાઈને ડેપ્યુટી ચીફ ઑફિસરની પોસ્ટ સુધી પહોંચ્યા, જેમાં એમની નિષ્ઠા, ધગશ અને અવિરત કામ કરવાની આદતનો મુખ્ય ફાળો હતો. એમણે બેંકના મુખપત્ર “સહકાર”નું તંત્રીપદ પણ સંભાળ્યુ અને નિવૃત્ત થયા પછી બેંકની  ઍકડેમિક  ઇન્સ્ટિટ્યૂટમાં અને અર્બન બેંક્સ ફેડરેશનમાં મંત્રી તરીકે પણ કામગીરી સંભાળી.

આ બેંકની નોકરીની શરૂઆતમાં એક રસિક વાત બનેલી. શ્રી શેઠ જ્યારે બેંકમાં જોડાયા અને પ્રોબેશન પર હતા, ત્યારે જ બીજા એક શ્રી શેખ પણ નવા જોડાયેલા અને પ્રોબેશન પર હતા. કામ દરમ્યાન શેખની ભૂલો શેઠના નામે રિપોર્ટ થતી. સારા નસીબે સમયસર એ ભૂલો સુધારી લેવામા આવી અને શેઠ કાયમ થયા અને શેખને છૂટા કરવામાં આવ્યા.

એમને લખવાનો શોખ બહુ જ નાની વયથી હતો. છેક બાળપણમાં “બાલજીવન” નામના એક સામયિકમાં એમની એક બાળવાર્તા છપાઈ હતી. એ પછી કોલેજકાળમા મુંબઇથી નીકળતા ” મહેંદી” નામના માસિકમાં પણ એમની ઘણી વાર્તાઓ છપાઈ હતી. આજસુધીમાં ઐતિહાસિક ભૂમિકાના આધાર ઉપર ચાર મોટી નવલકથાઓ એમણે લખી છે, જે એમણે વર્ડપ્રેસના બ્લોગ્સમાં અને ફેસબુકમાં મૂકી છે. સાહિત્ય પ્રત્યેના પ્રેમની વાત કરતાં તેઓ કહે છે, “સાહિત્યસંગ એ મારી મનગમતી પ્રવૃત્તિ છે. બેન્કમાં લીલીછમ નોટોની સંગત કરતાંકરતાં પણ સાહિત્યનો સાથ જળવાઈ રહ્યો. ઘણું લખ્યું છે, લખ-વા જ થયો છે એમ કહો ને ! અને એનો ક્યાં કોઈ ઇલાજ છે ?”

નિવૃત્તિ પછી બેસી રહેવું એમને ગમ્યું ન હતું, એટલે કોમ્પ્યુટરના ક્લાસ ભરીને તેઓ કોમ્પ્યુટરના પ્રાથમિક પાઠ શીખ્યા. એમને લાગતું હતું કે નવા યુગનું આ શસ્ત્ર શીખવા જેવું તો છે જ. તેઓ કહે છે કે “કોમ્પ્યુટર હોય અને નેટ કનેક્શન હોય તો વખત ક્યાં પસાર થઈ જાય એ ખબર પણ પડતી નથી. નિવૃત્તિએ મને વધારે પ્રવૃત્તિમય બનાવી દીધો છે. જિંદગી જીવવાની મજા માણી રહ્યો છું. હરેક દિવસ એક નવી શીખ લઈને આવે છે. શીખતો રહ્યો છું, શીખતો રહીશ.”

 

એમના લખાણ વિષે સુરેશચંદ્રભાઈ કહે છે, “અલગઅલગ સાંપ્રત સમસ્યાઓ જ્યારે મનને વલોવી નાખે, ત્યારે વિચારવમળો પેદા થાય એ અહીં રજૂ કરવાનો નમ્ર પ્રયાસ કરું છું. આ મારા અંગત વિચારો છે. મને કોઈ પ્રત્યે પૂર્વગ્રહ નથી. મારા વિચારોને કારણે જો કોઈને મનદુઃખ થાય તો ક્ષમા પ્રાર્થું છું.”

વધુમાં તેઓ કહે છે, “કામમાં કદાપિ આળસ કે બેવફાઈ કરવાનો વિચાર સુદ્ધાં મને નથી આવ્યો. નોકરી દરમિયાન મેં બહુ ઓછી રજાઓ લીધી છે. નિવૃત્તિ વખતે મેં એકત્ર થયેલી લગભગ ૧૦૦ જેટલી રજાઓનો પગાર encash કરાવ્યો છે, કારણ કે મને મારું કામ એટલું બધું ગમતું કે કારણ વગર ઘરે બેસવું ગમતું નહીં.”

સુરેશચંદ્રભાઈનાં લગ્ન ૧૯૬૬માં થયાં હતાં. એમનાં પત્ની પુષ્પાબેન બહુ જ ધાર્મિક વ્યક્તિ છે. એમની બે પુત્રીઓ, વિશાખા અને મલ્લિકા પરણીને અમદાવાદમાં જ સ્થિર થયેલ છે.  હાલની પ્રવૃતિઓ વિષે સુરેશચંદ્રભાઈ કહે છે, “દર રવિવારે બધાં મળીએ છીએ. સંગીત, ગીતો ગાવાં, હારમોનિયમ-કેશિયો પર ધૂન વગાડવી, ફ્લ્યુટ ઉપર એ ગીતોની તર્જ વગાડવી, ઇતિહાસનું વાંચન, ઐતિહાસિક વાર્તાઓ લખવી એ મારી આજની પ્રવૃત્તિ છે. ફેસબુક અને  બ્લોગ્સમાં લેખો અને વાર્તાઓ લખતો રહું છું. વર્ડપ્રેસમાં ” વિચારધારા'”નામથી મારો બ્લોગ ચલાવું છું.”

“સાદગીપૂર્ણ, તેમજ સાંપ્રત સમાજની રીત મુજબની જીવનપદ્ધતિ છે. બહુ સંઘર્ષ વેઠવો પડ્યો નથી, ગરીબી જોઈ છે, પણ એ વખતે ગરીબી સામે બહુ ફરિયાદ ન હતી. હાથખર્ચી માટે મેં એક માર્ગ શોધી કાઢ્યો હતો. પિતાની રાજકીય પ્રવૃત્તિઓના કારણે ઘરમાં રેંટિયો એક અગત્યનું સાધન હતું. હું અને મારો ભાઇ જોરાવરનગરના શાંત વાતાવરણમાં રેંટિયો ચલાવતા. વઢવાણ વિકાસ વિદ્યાલયમાં ખાદી વિભાગમાંથી પૂણીઓનાં બંડલ લઈ આવતા અને તેનું સુતર કાંતીને તેમને પાછું આપતા. મારું સુતર 40 નમ્બરથી પણ બારીક આવતું, એટલે એના પૈસા વધુ મળતા.”

“માતાપિતા પાસે કદી કોઈ વસ્તુ લઈ આપવા જિદ કરી નથી. જે હતું એમાં જ ચલાવ્યું છે. ઘરમા વીજળી ન હતી. કેરોસિનનાં ફાનસોના અજવાળે વાંચીને ભણ્યા છીએ, પણ એ સમયે કોઈ ફરિયાદ ન હતી.”

સુરેશચંદ્રભાઈ એટલે સાદગી, સંતોષ અને આનંદનો ત્રિવેણી સંગમ.

-પી. કે. દાવડા


આગળ વાંચો ...

પહેલી ગુગલ શોધ

September 22nd, 2014

… એટલે કે કવિનની ગુગલ સર્ચ

૧. PS 4.
૨. ગોડ ઓફ વોર.

હવે ખબર નહી કે કોણે તેને ગુગલમાં સર્ચ કરતાં શીખવાડ્યું, પણ હવે મારે ધ્યાન રાખવું પડશે (ખોટું બોલતા પહેલાં) ;)


આગળ વાંચો ...

જૂની આંખે નવા તમાશા – ડો.લલિત પરીખ

September 22nd, 2014

10687151_837893546232244_8849408292901354897_n
‘જૂની આંખે નવા તમાશા’ લોકોક્તિ જૂની હોવા છતાય આજના  કોમ્પ્યુટર યુગમાં ય  એટલી જ સાંપ્રત તેમ જ સમીચીન છે, તેમાં તો લવલેશ સંદેહ નથી.અલબત્ત મોતિયાના ઓપરેશન પછી નવો લેન્સ બેસાડી દીધા બાદ તો હકીકતમાં નવી આંખે જ નવા તમાશા જોતા રહેવાના હોય છે એટલો સુધારો કરવો હોય તો કરી શકાય.બાકી આ કહેવત આપણા  દાદા દાદી પણ તેમના જમાનામાં કહ્યા કરતા હશે,આપણા માબાપ પણ કહેતા રહેતા અને આપણે પણ મનોમન કહ્યા કરતા હોઈએ છીએ.પરંપરા વિરુદ્ધની નવી રહેણી કરણી,રીતરિવાજ, ફેશન,જીવનશૈલી વી.જોઈ આપણે બોલી ઊઠીએ છીએ કે “જુઓ જૂની આંખે નવા તમાશા”.

એક સુપ્રસિદ્ધ જૈન પ્રવચનકાર શ્રી હુકમચંદ ભારિલને મેં એક વાર  સાંભળેલા જેમણે  બહુ સરસ પણ રમૂજી રીતે આ બાબતમાં કૈંક આવું કહેલું,જેનો લક્ષ્યાર્થ ”જૂની આંખે નવા તમાશા’ જ અભિપ્રેત હતો.તેમણે કહેલું કે એક જમાનામાં લોકો મોટી પાઘડી બાંધતા,પછી નાની પાઘડી બાંધવા લાગ્યા,તેમાંથી તૈયાર પાઘડી માથે મૂકતા થયા,આગળ જતા પાઘડી છોડી, કાળી અને કાશ્મીરી ટોપી પહેરતા થયા,આવી ટોપીઓ પણ ત્યાગી ગાંધી ટોપી પહેરતા થયા અને હવે  ઉઘાડે માથે બાબરી પાડીને ફરતા થઇ ગયા.સ્ત્રીઓ પણ લાંબા ઘૂમટામાંથી નાના ઘૂમટા કાઢતી થઇ જવા લાગી,પછી માથે માત્ર કપાળ ઓઢતી થવા લાગી,તેના પછી કેવળ માત્ર માથું જ ઢાંકવા લાગી અને છેલ્લે ઉઘાડે માથે ફક્ત ખભો જ ઢાંકતી થઇ ગઈ.પાની  ઢાંકીને ચાલતી સ્ત્રીઓ શોર્ટ્સ પણ પહેરતી  થવા લાગી.ચશ્મામાંથી લેન્સ પહેરતા  થઇ ગયા લોકો અને હવે તો ઇનબિલ્ટ લેન્સ પહેરતાપણ  થઇ ગયા.શરીર ઢાંકવા કરતા  વધુ ઊઘાડું રાખવું એ ફેશન તો મલિકા શેરાવત જેવી અભિનેત્રીએ પૂરી પરાકાષ્ટાએ પહોંચાડી દીધી.

બાળકો વડીલોને  સ્ટુપિડ કહેતા થઇ ગયા અને ક્યાંક ક્યાંક તો વડીલો બાળકોને આતંકવાદી કહેતા થઇ ગયા. વિદ્યાર્થીઓ શિક્ષકથી ડરતા તેના બદલે હવે શિક્ષકો વિદ્યાર્થીઓથી ડરતા થઇ ગયા, તેનાથી વધુ તો જૂની આંખે જોવાતો મોટો તમાશો બીજો શો હોઈ શકે? યુનિયનો બનતા હવે બેન્કના સ્ટાફથી મેનેજરો ડરતા દેખાય અને ઘરેથી પ્રાર્થના કરીને નીકળે કે “આજે સ્ટાફ હેરાન ન કરે’ તેનાથી વધુ  તમાશા કયા અને કેવા હોઈ શકે? કોલેજના પ્રિન્સિપાલો,યુનિવર્સીટીના  રજીસ્ટ્રારો  અને વાઈસ ચાન્સલરો વિદ્યાર્થીઓ-વિદ્યાર્થીનીઓથી વાતે વાતે ગભરાય એ તમાશો તો જૂની આંખ જોઇને આશ્ચર્ય અને આઘાતનો જ અનુભવ થઇ શકે. પરદેશમાં વડીલો કરતા  કૂતરા-બિલાડાઓનું માન – સન્માન વધારે થતું જોવાય, એ પણ જૂની આંખે નવા તમાશા જેવું જ કે બીજું કાંઈ ? વડીલોને પાછળથી ‘ગાર્બેજ’ કે ‘ડસ્ટબિન’નું ટાઈટલ અપાય એ તો જૂની આંખે જ નહિ, જુના કાને પણ નવા તમાશા જેવું જ દુખદ અને આઘાતજનક  કહેવાય.નાનપણમાં જેમની હાકથી,હાજરીથી,ધાકથી જે ડરતા અને ગભરાતા તે બાળકો હવે વૃદ્ધાવસ્થામાં પ્રવેશી ચૂકેલા માતાપિતાને ટડકાવતા રહે એ તો જૂની આંખે જોવાતો, ન ભૂતો ન ભવિષ્યતે  જેવો તમાશો તો અત્યારે ઘરે ઘરે જોવાતોભજવાતો જોવા મળે છે.

પરંતુ દરેક સૈકામાં જૂની આંખે નવા તમાશા જોવાની,તેના વિષે ફરિયાદ કરવાની પરંપરા તો ચાલતી જ આવી છે.ફક્ત મારા પરિવારની જ વાત કરું તો મારા લગ્ન સમયે મારી વાગ્દત્તા લાજ નહિ કાઢે તે માટે મારે મારા મોટા સસરાને પત્ર લખવો પડેલો અને એ લાજ કાઢ્યા વગરના અમારા લગ્ન  મારા માતા પિતા તેમ  જ મારા શ્વસુર પક્ષના લોકો માટે જૂની આંખે નવા તમાશા જેવું જ ગણાયેલું.મારી પત્ની માથે ઓઢતી અને મારા બાળકો પણ નાના હતા ત્યારે મારા પિતા ઘરમાં આવતા દેખાય કે તરત મારી પત્નીના માથે સાડલાનો છેડો ઓઢાડી દેતા તે મને હજી યાદ છે.આગળ જતા એ માથે ઓઢવાનું પણ નીકળી  ગયું,જયારે મારા પિતાના દૂરના ભત્રીજાની પ્રૌઢ પત્ની છેક સુધી લાજ કાઢતી રહી,અને લાજમાંથી જ તેમની સાથે વાતચીત કરતી રહેતી, તે પણ યાદ છે.એ કદાચ સંધિકાળ હશે; પણ તે સમયના વડીલો માટે એવું બધું જૂની આંખે નવા તમાશા જેવું જ હશેને?

પછી તો મારા ચારમાંથી ત્રણ પુત્રોએ પ્રેમલગ્ન કર્યા ત્યારે હું અને મારી પત્ની તો સહમત થયા જ ;પણ સાથે સાથે મારા માતા પિતા પણ ખુશી ખુશી સહમત થયા, એ ગામલોકો માટે જૂની આંખે નવો તમાશો બની ગયેલ.અમારા વૈષ્ણવ ગુજરાતી પરિવારમાં એક ગુજરાતી જૈન પુત્રવધૂ,બે મહારાષ્ટ્રીયન પુત્રવધૂઓ  અને એક ઉત્તર પ્રદેશની વાર્શ્નેનેય પુત્રવધૂ સ્વીકારાઈ તે મારા મિત્રો માટે ય જૂની આંખે નવા તમાશા જેવું બનેલું.

હવે મારા પૌત્રો અને પૌત્રીઓ તો પોતાની પસંદગીના પાત્રો સાથે પરણી રહ્યા છે અને માનવજાતિ એક જ છે તે સિદ્ધાંતના આધારે કોઈ પણ દેશના ,રંગના પાત્રને પરણે તો તે અમારા માટે તો સર્વસંમત વાસ્તવિકતા છે; પણ ભારતના અમારા સગા વહાલાઓ  માટે તો જૂની આંખે નવા તમાશા જેવું જ કહેવાય કે બીજું કાંઈ ? દેશ કાળ સાથે વર્તન પરિવર્તન સ્વીકારતા જવું એ જ સાચી પ્રગતિ છે,સાચો વિકાસ છે એવું સમજનાર માટે જૂની આંખે નવા તમાશા જેવું બહુ રહ્યું નથી. વડીલો પણ સમજ વધતા બધું સ્વીકારતા જાય , એ આનંદની વાત છે.મારા પિતરાઈ ભત્રીજાએ માસીની દીકરી સાથે લગ્ન કર્યા,  તે પણ બેઉ પક્ષોએ સ્વીકારી ધામધૂમથી લગ્ન કરેલા અને મેં તેમાં હાજરી આપેલી તે મને યાદ છે.

મારા એકસો છ વર્ષના કાકી તો પ્રસન્ન પ્રસન્ન ભાવે  ‘રામ રાખે તેમ રહીએ’ ભજન ગાયા કરે છે વર્તન- પરિવર્તન જ જીવનનું  પરમ સત્ય છે એ સમજાય  તો ‘જૂની આંખે નવા તમાશા’ની ફરિયાદ ઓછી થઇ જાય.


આગળ વાંચો ...

દવા નથી ?

September 22nd, 2014

આજનો સુવિચાર.

 

”  પૈસા દર્દ ન થાય એની દવા નથી ?”

 


આગળ વાંચો ...

કહું – હરીન્દ્ર દવે

September 22nd, 2014
વિરહની રાતનું વર્ણન જરા રહો તો કહું કહું, જે હોય છે આલમ તમે ન હો તો કહું. અમે જ ચાંદની માંગી, અમે જ કંટાળ્યા, તમોને ભેદ એ જો અંહકાર હો તો કહું. વ્યથાનું હોય છે કેવું સ્વરૂપ, કેવી ગતિ ? થીજેલા...

Read more on the blog.
આગળ વાંચો ...

કુદરતના સત્યો _+

September 21st, 2014
સૌજન્ય- Dinesh Naik  NATURE’STRUTH (1).pps https://ne1-attach.ymail.com/us.f1247.mail.yahoo.com/ya/securedownload?m=YaDownload&mid=2_0_0_4_30381_AM6%2BimIAAA%2FQU95PZAAAAOPIsPU&fid=Trash&pid=2&clean=0&appid=YahooMailNeo&cred=bhWe7ulvWmlmO_K0J0LYiN7KRKJH6oYIIIVvrzR20S3hVSU-&ts=1409871193&partner=ymail&sig=TmkBEw_84gh3ZuUKHLrEGQ–   NATURE’STRUTH .pps                                                               … Continue reading આગળ વાંચો ...

પહેરાય છે

September 21st, 2014
સ્વપ્ન કોઈ આંખમાં વાદળ બની ઘેરાય છે, જીવતી ક્ષણ ત્યાં સદા મદમસ્ત થઇ લ્હેરાય છે. નેણના વાદળ પછી વરસી પડે છે ધોધમાર, દિકરીની જ્યાં વિદાઈની પળો વેરાય છે. સાવ ફાટેલા કોઈ પહેરણ સમો સંબંધ આ, કોણ જાણે કેમ પણ મજબૂરીથી પહેરાય છે. શ્વાસની આ ડોરને લંબાવવી પણ કેટલી ? હર ઘડી જે ધડકનોની કરવતે વ્હેરાય […] આગળ વાંચો ...

પહેરાય છે

September 21st, 2014
સ્વપ્ન કોઈ આંખમાં વાદળ બની ઘેરાય છે, જીવતી ક્ષણ ત્યાં સદા મદમસ્ત થઇ લ્હેરાય છે. નેણના વાદળ પછી વરસી પડે છે ધોધમાર, દિકરીની જ્યાં વિદાઈની પળો વેરાય છે. સાવ ફાટેલા કોઈ પહેરણ સમો સંબંધ આ, કોણ જાણે કેમ પણ મજબૂરીથી પહેરાય છે. શ્વાસની આ ડોરને લંબાવવી પણ કેટલી ? હર ઘડી જે ધડકનોની કરવતે વ્હેરાય […] આગળ વાંચો ...

માઈક્રોફિક્શન કાવ્યો… (લઘુકાવ્યો) ભાગ ૨ – પ્રતિમા પંડ્યા

September 21st, 2014
પ્રતિમાબેન પંડ્યાના લઘુકાવ્યોનો સંગ્રહ 'ઝાકળનું સરનામું' જોઈને એવી જ લાગણી થઈ જેવી પ્રથમ વખત માઈક્રોફિક્શન વાંચીને થઈ હતી. એકે એક રચનામાં ઘણું કહી જતા સર્જકને વળી એ રચનાના સ્વરૂપની 'લઘુતા' જરાય બાધિત કરતી નથી, ઉલટું એ વાચકને પોતાના મનોવિશ્વમાં પોતાના અનેક અર્થો અને સમજણોને ઉમેરવાનો અવસર આપે છે અને એ રીતે વાચકને પણ સર્જકના ભાવવિશ્વ સાથે જોડે છે. પ્રતિમાબેનનો આ લઘુકાવ્યસંગ્રહ બીજા કાવ્યસંગ્રહોથી ઘણી બધી રીતે અલગ પડે છે. ૧૫૧ લઘુકાવ્યો સમાવતા ૧૫૧ પૃષ્ઠોના આ અનેરા ભાવવિશ્વની મોજ રસતરબોળ કરી દે એવી માવજતથી તેનું સર્જન થયું છે. કાવ્યસંગ્રહો અક્ષરનાદને પાઠવવા અને પ્રસ્તુત કરવાની તક આપવા બદલ પ્રતિમાબેનનો ખૂબ ખૂબ આભાર. થોડામાં ઘણું કહી શકવાની આ ક્ષમતા વધુ વિસ્તાર પામો એ જ શુભેચ્છાઓ. આગળ વાંચો ...

‘વિષાદયોગ’

September 21st, 2014

મને ખબર છે કે,
તને ખબર છે, તેથી મૌન છું,
અવાચક છું.
જરૂર કરતાં વધુ તો
તું આપતો જ રહે છે;
સતત અને અવિરત.
તેથી મૌન છું,અયાચક છું.
યાદ છે હજી.. સદીઓ જૂની,
સાંભળેલી તારી વાતો…
યુધ્ધભૂમિ પર આવી ‘વિષાદયોગ’ને
તેં જ દૂર કર્યો હતો.
શલ્યાને સ્પર્શીને અહલ્યા,
તેં જ કરી હતી.
ભરેલી અંધ-સભામાં,
હાજર થઈને ચીર પણ
તેં જ પૂર્યા હતાં.
કેવટની નાવમાં પાવન પગલાં
તેં જ ભર્યા હતાં.
મને ખબર છે કે,
તને ખબર છે;
હવે સમય નવો છે,લીલા નવી છે,
પણ.. યુધ્ધ…એનું એ જ છે.
વિષાદયોગ એ જ છે.
ત્યારે કૌરવો માત્ર સો જ હતા !
પાંડવો પાંચ તો હતાં!!
મને ખબર છે કે,
તને ખબર છે.
તેથી શ્રધ્ધાની મ્યાનમાં
મૌનની તલવાર ધારી છે.
અશબ્દ છું.

 


આગળ વાંચો ...

ચૈતન્ય સ્વરૂપ્નો પૂર્ણ સ્વિકાર (૪) તરુલતા બેન મહેતા

September 21st, 2014

Chaitanyaચર-અચર સહિત સમગ્ર જગતમાં અજરા અમર ચેતન્ય સ્વરપે જે વિલસી રહ્યું છે તેનો સ્વીકાર,પૂર્ણ સ્વીકાર કોણ અને ક્યારે કરી શકે?વિનાશી તત્વોમાં માનવનો પણ સમાવેશ થાય છે.વિનાશી મર્યાદિત સમયમાં નાશ પામે છે.પણ જગતના પ્રત્યેક તત્વમાં ચેતન્યનો અંશ રહેલો છે સમગ્ર જીવસમુદાયમાં એક માત્ર મનુષ્ય ચેતન્ય સ્વરૂપનો પૂ ર્ણ પણે સ્વીકાર કરવાની ક્ષમતા ધરાવે છે.એટલે જ મનુષ્ય અવતાર મહામુલો માનવો .મનુષ્ય પોતામાં રહેલા ચેતન્યઅંશને શ્રધા,ઝંખના ,પ્રયત્ન ,સાધના ,તપસ્યા ,ભક્તિ કે
જ્ઞાન દ્રારા સિદ્ધ કરવા ચાહે છે.કોઈ પણ વાત કે વસ્તુનો પૂર્ણ સ્વીકાર જેનામાં અહંકાર અને મમતા છે તે કદાપી ન કરી શકે ,જેને ભય છે,સતત મુત્યુનો ડર છે,તે સ્વીકાર કરી શકતો નથી.મનુષ્ય સ્વમાં ચેતન્ય અંશની પ્રતીતિ કરે તો અનંત ,અમર ,સત્ય અને આનંદરૂપ પરમ ચેતન્ય સ્વરૂપનો સ્વીકાર થાય છે.બધા ભેદભાવો ઓગળી જાય ,જીવમાંથી શિવ બને.
જેનધર્મની પરંપરામાં તીર્થંકરોને ચેતન્યસ્વરૂપ સિધ્ધ થયું હતું.ચેતન્યસ્વરૂપનો સ્વીકાર એટલે પોતાના અહં ,મન,ધનનો નિશેષ -પૂર્ણપણે ત્યાગ શરીર પુદગલ બની જાય,આ માર્ગ  અત્યંત કઠીન અને દુર્ગમ છે.સામન્ય માનવો ધર્મની પરંપરાને અનુસરે છે,કેટલાક શ્રધ્ધાપૂર્વક ભક્તિ કરે છે,કોઈક જ્ઞાન મેળવવા શ્રમ કરે છે.વિરલાઓ તપસ્યા અને ત્યાગ કરે છે.
ચેતન્યરૂપનો પૂર્ણપણે સ્વીકાર એટલે સંપૂર્ણપણે તેને આઘીન,પછી તો સુખ દુઃખ ,મારું તારું ,ગમા અણગમા ,જીવન કે મુત્યુ સો સમાન થઈ જાય છે.નાનપણમાં બાળક સહજપણે માનો  પૂર્ણપણે સ્વીકાર કરે છે.કુદરતની એવી રીત છે.મા બાળકને પ્રેમ કરે ,વઢે ,શિક્ષા કરે ,ખવડાવે કે ભૂખ્યો રાખે, તે માને આધીન છે.પણ આપણે જાણીએ છીએ મા સદેવ બાળકને સાચવે  છે.ચેતન્ય સ્વરૂપનો પૂર્ણ પણે સ્વીકાર કરનાર અભય અને ત્રણે કાળથી પર છે. સ્વયમ સુખનું ધામ છે.સ્વયમ જ્યોતિરૂપ છે.આ જગતના ક્ષણિક સુખ દુઃખ સાથે કઇ લેવાદેવા નથી.
અંદરથી જાગ્રત માણસને જીવનના કોઈ સંજોગોમાં સંસારના ભોતિક સુખો ,સામાજિક દુઃખો કે પોતાની જ આધિ વ્યાધિ પ્રત્યે નિર્વેદ આવી જાય છે.સંસારની સૌ ચીજોને ક્ષય પામતી જોઈ પોતાના દેહની નશ્વર સ્થિતિ સમજે છે.એનામાં ચેતન્ય સ્વરૂપનો અહેસાસ કરવાની તરસ ,ઝંખના અગ્નિ રૂપે જલે છે.એની ભૂખ તરસ બધ્ધું અગ્નિમાં હોમાતું જાય છે.એ હમેશા જાગ્રત રહે છે.એક પળનો પ્રમાદ કે બગાડ તે કરતો નથી.ઋષિ મુનીઓ યજ્ઞ તેમની તપસ્યાના સંકેતરૂપે કરતા હતા ,યજ્ઞના અગ્નિમાં ‘હોમ સ્વાહા ‘ના મંત્રોથી દેહની વાસનાઓ મનના પ્રમાદને આહુતિ રૂપે હોમી દેતા,પછીના સમયમાં યજ્ઞના નામે ઘણા અનિષ્ટો આવ્યાં એ સમાજની અંધશ્રધ્ધા બતાવે છે.હરપળ જાગ્રત અને સંયમી ચેતન્ય સ્વરૂપના પૂર્ણ
સ્વીકારથી માનવ જન્મને સાર્થક કરે છે.
મારા પ્રશ્ન ,દ્વિધા,શંકા આશંકા ચેતન્ય સ્વરૂપના પૂર્ણ પણે સ્વીકારના માર્ગે કાંટા પાથરે છે. તથા જગતનાં દુષ્ટ તત્વોની લીલા મારી શ્રધાને ટેરરીસ્ટ એટેકની જેમ ડગમગાવી નાખે  છે’.ગીતા’માં અર્જુનને મહાભારતની યુધ્ધભૂમિમાં નિર્વેદ ઉપજે છે,શ્રી કુષ્ણ એના રથના સારથી ઉપરાંત એના જીવન રથને ધર્મ અને સત્યના માર્ગે દોરનાર છે.અર્જુનના પ્રશ્નોના  જવાબ શ્રી હરિ આપે છે,જ્ઞાન ,કર્મ અને ભક્તિ યોગથી ‘ન હન્ય્તે હન્યમાને શરીરે ‘એવા પરમાત્મ સ્વરૂપને પામવાનો માર્ગ બતાવે છે.વાસ્તવમાં એ ત્રણમાંથી કોઈ પણ રસ્તો  ચેતન્ય સ્વરૂપનો પૂર્ણ સ્વીકાર કરાવી શકે,પણ કેવી કરામતથી આ મોહ માયામાં વળગી ગયેલા જીવને ,માથે લટકતી જરા મુત્યુના ભયની તલવારથી મુક્ત કરાય? ‘કાંટો કાંટાને  કાઢે ‘ વિરલાઓ જીવનને અંતિમ છેડા જેવું પૂરી તાકાતથી જીવી જાણે છે,નિર્ભય અને વિરક્ત ,જેણે જીવનમાં સર્વત્ર ભયને જીતી લીધો છે,તેઓ ‘માહી પડ્યા તે મહાસુખ માણે ,  દેખનહારા દાઝે જો ને ‘ સ્થિતિમાં હોય છે, નરસિહ ,મીરાં તો આપણા લાડીલા નામો છે.સમગ્ર ભારતમાં અને જગતભરમાં સંતોએ ચેતન્ય સ્વરૂપના પૂર્ણ સ્વીકારથી આત્માનું અને  સમાજનું કલ્યાણ કર્યું છે,અને કરી રહ્યા છે.કોલસામાંથી હીરો પારખે તેને આજના જમાનામાં પણ સાચા સંત કે ગુરુ મળી શકે છે.ચેતન્ય સ્વરૂપનો પૂર્ણ સ્વીકાર કરનાર સમગ્ર જગતના સૂક્ષ્મ કે સ્થૂળ તત્વોને સમાન  નજરે જુએ છે,જલક્મલવત રહે છે.શ્રી રામકૃષ્ણ પરમહંસ , સાઈબાબા જેવા સંતોને કૂતરામાં ભગવાનનાં દેખાતા હતા.

મારી પામર બુદ્ધિ મને કહે છે,જીવનમાં જેનું વળગણ હોય ,  જેને ગુમાવી દેવાનો ભય હોય ,તેને આપમેળે ધીરે ધીરે છોડવાથી જગતમાં વ્યાપ્ત ચેતન્ય સ્વરૂપના સ્વીકાર તરફની બારી ખૂલે ,મારાપણાના કોમ્ફોર્ટ ઝોનમાં રહેવાની  આદતમાં બધી જ બારીઓ બંધ કરી દેવાથી ચેતન્ય સ્વરૂપના સ્વીકારની બધી જ શક્યતાઓ ઉપર પડદો પડી જાય છે.મારો એક સામાન્ય અનુભવ કહું ,નાનપણથી મને નદી તળાવના પાણીમાં જવાનો જાન નીકળી જાય તેવો ડર લાગતો,દરિયાનું આકર્ષણ ખૂબ પણ ઉછળતા મોજામાં પલળવાની હિમત નહી.પાણીમાં તરવું એ મારી કલ્પનામાં પણ ન વિચારું ,પછી બન્યું એવું કે બેકની ઇન્જરીથી કેડનો દુઃખાવો ધર ઘાલી ગયો ,સર્જરી કરવાની નોબત આવી,સર્જરીનો અતિશય ડર લાગે,ડોકટરે બીજો ઓફ્સન કહ્યો,પાણીમાં કસરત કરો અને ધીરે ધીરે સ્વીમીગ કરો,સારું થશે.મારા મોતિયા મરી ગયા ,પાણીમાં પડવાની તો મરવા જેટલી બીક લાગે,બીજી બાજુ સર્જરીની બીક,છેવટે મેં પાણીમાં જવાના ડરને સ્વીકાર્યો ,સ્વીમીગપૂલના પાણીમાં થોડું તરવાની હિમત આવી ત્યારે કેડનો દુઃખાવો ઓછો થયો,પાણીમાં મળતા નિર્દોષ આનંદની દુનિયાના બારણા મારે માટે ખૂલી ગયાં ,

હવે સાગર -મહાસાગરને કિનારે ખૂલ્લા પગે દોડતી દૂરથી આવતા પિતાને બાળકી ભેટી પડે તેમ સાગરના મોજાને ભેટી પડું છું ખારા પાણીના હેલારા મારી વય ,વસ્ત્રોને ધોઈ નાંખે છે.બદલામાં આનંદના મહામૂલા મોતી મળે છે.હું વિચ્રારું છુ પાણીનો સાગર એમાં ભીજાવાથી આવો આનંદ આપે છે તો કાલાતીત ચેતન્ય સ્વરૂપના મહાસાગરનો પૂર્ણ પણે સ્વીકારનો અનુભવાનંદ કેટલો અદભુત હશે! દુનિયાના બધા આનંદો છેવટે ક્ષણિક હોય છે,આ ક્ષણિકના કોચલમાથી બહાર આવી સદેવ વિરાજમાન ચેતન્ય સ્વરૂપના પૂર્ણ પણે સ્વીકારનો માર્ગ મનુષ્યજીવનની સાર્થકતા માનવી.

એક પ્રાર્થના સાથે મારી કલમને વિરમું છુ .

પૂર્ણમદ:પૂર્ણમિદમ પૂ ર્ણાતપૂર્ણમુ દ્ચ્ય્તે

પૂર્ણસ્ય પૂર્ણમાંદાય પૂર્ણમેવાવશીશ્ય્તે :


આગળ વાંચો ...

વરિષ્ઠ નાગરિકનું સુખ -જાતે નર્યા ( ૪) ડૉ લલિત પરીખ

September 21st, 2014

exercising seniors

            ‘પહેલું સુખ તે જાતે નર્યા’  અને ‘નખમાં ય રોગ ન હોય’ એવો અનુભવ વસ્તુત: સર્વોચ્ચ સુખ છે, સ્વર્ગીય સુખ છે,બ્રહ્માનંદ સહોદર સુખ છે.વરસમાં વીસ વાર માંદા પડતા, દવાઓ લેતા રહેતા, વારંવાર સર્જરી કરાવતા રહેતા,રોજ બ્લડ પ્રેશર,ડાયાબિટીસ, હાય કોલેસ્ટરોલ,અર્થરાઈટિસની, અસ્થમાની,ધાધર કે ખરજવાની દવા લેનાર બીમારો સુખનો શ્વાસ પણ નથી લઇ શકતા.ગમે તેટલો પૈસો હોય,પણ ખાટલે મોટી ખોડ કે તન મન પ્રસન્ન જ ન હોય એટલે આવા લોકો દુઃખના નિસાસા જ ભરતા દેખાય.જે મળે તેને તબિયતની ફરિયાદ જ કરતા જોવા મળે.સહાનુભૂતિ મળે કે ન મળે,પણ તબિયતના રોદણા રડી રડી પોતે પણ દુઃખને ઘૂંટી ઘૂંટી દુખિયા દુખિયા રહ્યા કરે અને મળવા આવનારને પણ પોતાની તબિયતની વ્યથા-કથા કહી કહી તેમને પણ છુટ્ટા હાથે દુખ પીરસ્યા  કરે.જીવનનો આનંદ પોતાની તબિયતની  ચિંતા-ફિકરમાં અને તેના ઝિકર -બયાનમાં જ વેડફી નાખે.એક વાત સહુએ સમજી લેવી જોઈએ કે કોઈને કોઈની માંદગીમાં ન રસ હોય છે કે ન સાચી સહાનુભૂતિ હોય છે.

સ્વસ્થ હોવું,રહેવું તે આપણો  જન્મસિદ્ધ અધિકાર છે અને તે અધિકાર પોતા માટે ભોગવવા,’સર્વ હક સ્વાધીન’નો સતત અનુભવ કરવા માટે સમજણા   થઈએ ત્યારથી વ્યસનોને દૂરથી નમસ્કાર કરવાની ,નિયમિત કસરત-ખેલકૂદમાં ભાગ લેવાની, શિસ્ત- બદ્ધ જીવનશૈલી અપનાવવાની,  સમજણભરી ખાનપાનની ટેવ પાડવાની,નિયમિત યોગ્ય સમયે સૂવાની,વહેલા ઊઠવાની તેમ જ પ્રમાદી ન રહેવાની આદત સહજ સ્વાભાવિક રીતે જીવનની દિનચર્યામાં વણાઈ જવી જોઈએ.સ્વસ્થ શબ્દ કેટલો સરસ અને અર્થપૂર્ણ છે?પોતામાં- ‘સ્વ’ માં સ્થિત રહી તન મન પ્રસન્ન રાખનારથી તો બીમારી સો સો જોજન દૂર રહે છે.બાકી કેટલાકને માંદા રહેવાનો,ડોક્ટરોની અને પોતાની બીમારીઓની વાતો કરવામાં ન જાણે કેમ એટલો બધો રસ હોય છે કે તેમને કદાચ એવી મોટાઈમાં જ  જ સુખ દેખાય છે.

મેં એવા સ્વસ્થ લોકો જોયા છે જે જેમણે કોઈ દિવસ ન હોસ્પિટલ જોઈ છે કે ડોકટરના દવાખાનાનો ઓટલો પણ જોયો છે.અમારા હેરીસ્બર્ગમાં એક શાંતાબહેન 98 વર્ષે ગુજરી ગયા,જે હમેશા કહેતા કે મન પ્રસન્ન તો તન દુરસ્ત.મારા કાકી એક સો પાંચ વર્ષે પોતાના કપડા પોતે  ધોઈ લે છે, ઘરમાં જ ગેલરીમાં સૂકવી લે છે અને ગડી પણ કરી લે છે. રેલીંગ વગરની મુંબઈની જૂની ઈમારતમાં દીવાલ પકડીને જરૂર પડે ચડ-  ઉતર  પણ કરી લે છે, પ્રપૌત્રના લગ્ન પણ અટેન્ડ કરી લે છે,મુંબઈના સિદ્ધિવિનાયક કે મહાલક્ષ્મીના મંદિરે પણ દર્શન કરવા વરસમાં એકાદ વાર જઇ આવે છે  અને હું તેમને મળવા અને પ્રણામ કરવા દર વર્ષની મારી ભારતયાત્રામાં તેમની પસ્ડે જાઉં છું તો મને ભજન સંભળાવે છે ‘ઓધવજી રામ રાખજે તેમ રહીએ’અને મારી સાથે બે પૂરી- શ્રીખંડ, કઢી -ભાત-પાપડ પણ ખાય છે અને મારી સાથે આઈસ્ક્રીમ અને કુલ્ફી પણ પ્રેમથી ખાય છે.મારા માથે વહાલથી હાથ ફેરવે છે ત્યારે મને લાગે છે કે અમારું દર વર્ષે મળતા રહેવાનું હજી સારું જ ચાલ્યા કરશે.તેમના પુત્રના ફોન કરું છું તો મારી સાથે ફોન પર વાતચીત પણ કરી લે છે.આને કહેવાય -સ્વસ્થ સુખી જીવન.મન થાય ત્યારે પુત-પુત્રવધૂ,પૌત્ર-પૌત્રવધૂ તેમને નાસિક ગોદાવરીસ્નાન  કરાવવા પણ લઇ જાય છે.હાલમાં જ તિરુપતિ જઈ લિફ્ટમાં ઉપર પહોંચી દર્શન પણ કરી આવ્યા.આવું સદભાગ્ય બહુ ઓછાને પ્રાપ્ત થાય.ઈશ્વર ની કૃપા કહો ,પૂર્વજન્મના પુણ્ય  કહો,સંતાનોનો પ્રેમ કહો,

તેમના વડીલોના આશીર્વાદ કહો,જે પણ કહો તેઓ શત પ્રતિ શત સ્વસ્થ છે તેમાં કોઈ સંદેહ ન હોઈ શકે.આજે પણ સ્મિતવદની કાકી હસતા જ હોય છે.પ્રેમ તો આંખથી, વાણીથી,તેમના સ્વસ્થ તન- મનથી વહ્યા જ કરે,વરસ્યા  જ  કરે.’પહેલું સુખ તે જાતે નર્યા’નો જીવતો- જાગતો આ દાખલો,આ અનુભવ આપણને પણ ખુશ ખુશ કરી દે તેવો છે.મને કાકી વધુ  પ્રિય છે કારણ કે મારું નામ તેમનું સૂચવેલું હતું તેમ મારા માતાપિતા મને સદાય કહેતા રહતા.મારા માતા પિતા પણ અને મારા બાળકો પણ સદભાગ્યે હમેશા સ્વસ્થજ રહ્યા કરેલ – ત્યાં સુધી કે અમારું દર વરસનું મેડિકલ બિલ પચાસ રૂપિયાનું પણ કોઈ દિવસ થતું નહિ.પણ અમે ફેમિલી ડોક્ટરને એટલા પ્રેમથી આપી દેતા.માતા-પિતા ઘર આંગણે જ ઈચ્છામૃત્યુને વરેલા -સહુ કોઈને આશીર્વાદ આપીને તે ભૂલાય તેમ નથી.

   આત્મશ્લાઘાનો દોષ વહોરીને પણ મને કહેવાનું મન થાય છે કે આજે ત્ર્યાંસી વરસ ની ઉમરે હું ન કોઈ દવા લઉં છું કે ન મને કોઈ મેડિકલ પ્રોબ્લમ છે. હા,બેઉ પગે ની-રીપ્લેસ્મેન્ટની તેમ જ આંખે મોતિયાની સર્જરી કરાવી છે.બાકી રાતે નિયમિત રીતે દસ વાગ્યે સૂવાનો અને સવારે પાંચ વાગ્યાની પહેલા જાગી જવાનો તેમ જ દર રોજ સવાર સાંજ ત્રીસ મિનિટ ચાલવાનો ક્રમ જળવાયા કરે છે.ચિંતા કરતા ચિંતનને વધારે અપનાવવાથી સદાય સ્વસ્થ જ સ્વસ્થ રહેવાય છે તે ઈશ્વરની કૃપા, માતાપિતાના આશીર્વાદ તેમ જ પૂર્વજન્મના પુણ્યનું જ પરિણામ હોઈ શકે.   ધન સુખ કરતા તન સુખ અને મન સુખ  મહત્વના છે તે પરમ ચરમ સત્ય સમજવું જરૂરી છે.


આગળ વાંચો ...

જીંદગી પ્યારકા ગીત હૈ ( ૪) હેમા બહેન પટેલ

September 21st, 2014

સામાન્ય રીતે એવું કહેવાય છે પ્રેમ આંધળો હોય છે. અહિંઆ તો બીના અને બકુલની વાત કંઈ જુદી છે. બંને એક બીજાને ખૂબ ચાહે છે. પરંતુ હજુ સુધી પ્રેમનો એકરાર નથી કર્યો! એવું લાગે જાણે તેમનો પ્રેમ મુંગો થઈ ગયો છે. હ્રદયમાં શબ્દો છે, તે શબ્દોને વાચા નથી આપી, ‘હું તને પ્રેમ કરું છું’ . એ શબ્દો હજુ સુધી હોઠ પર નથી આવ્યા. બંને હવે હ્રદય અને આંખોની ભાષા સમજે છે . જો દિલને બરાબર સમજવું હોય તો દિલની અંદર જે શબ્દો વર્ષોથી દબાવીને રાખ્યા છે તે બહાર આવવા જોઈએ ! સાચે જ દિલની અંદર શું ચાલી રહ્યું છે તે વાચા વીના ન સમજાય. હ્રદયના ભાવો વ્યક્ત કરવા માટે તો પ્રભુએ આપણને વાચા આપી છે. બેમાંથી એક જણે પહેલ કરવી જ પડે. બંને મૌન સેવીને બેઠા છે. હરવા ફરવા  જાય છે. દુનિયાભરની વાતો કરે છે . પરંતું જે સૌથી અગત્યનુ છે તેમાં ચુપકીીદ સેવી છે. ભવિષ્યમાં તેના પરિણામ માટે બંનેએ તૈયાર રહેવું  પડશે. બંનેને ક્યાં ખબર છે કદાચ આ મૌન માટે કેટલી મોટી કિમત ચુકવવી પડશે. આપણે જાતે ન બોલીએ, તો બીજાને શું ખબર પડે અંદર દિલમાં શું ચાલી રહ્યું છે ?  પ્રિયતમને જ ન ખબર હોય તો પરિવાર  ક્યાંથી જાણતો હોય?   બાળપણથી સાથે મોટા થયાં છે. ગહન દોસ્તી સિવાય બીજું કંઈ નથી એમ માને. સાથે મોટા થયા હોવાથી એકબીજા માટે પ્રેમભાવ છે ? શંકાની દ્રષ્ટીએ કોઈ જુએ નહી.
બંનેના જીવનમાં બાલ્યાવસ્થા   દરમ્યાન   પ્રેમના અંકુર ફુટ્યા. બે પરિવાર વચ્ચેના ઘાઢ સંબધોએ દરેક સદસ્યને એક બીજા સાથે પ્રેમ અને લાગણીની દોરથી બાંધી દીધા .આત્મિયતા રૂપી આ ફળદ્રુપતામાં બીના અને બકુલના પ્યાર રૂપી અંકુર એક કળીમાંથી  ફુલ બની  મહેકી ઉઠ્યા. તેમના જીવનમાં  ખુશી અને આનંદ વ્યાપી રહ્યો છે. પ્યારની ભાવુકતામાં  બંનેએ રૂપ, રંગ ઉંમર કંઈ જોયું નથી. બસ પ્યાર થઈ ગયો છે.  જાણે આગલા જનમનુ કંઈ બાકી રહી ગયું હોય એમ ગાઢ સંબધ બંધાઈ ગયા છે. પ્રેમ રસ એવી લાગણી છે તેનાથી કોઈનુ મન ભરાતું નથી. જેટલો પ્રેમ કરો તેમાં વધારો થતો જાય છે. બીના અને બકુલ એક બીજાને અનહદ પ્રેમ કરે છે. ભલેને એકરાર ન થયો હોય બંને એક બીજા માટે જ જાણે બનેલા હોય એવું લાગે છે. ભવ ભવના બંધન બંનેને એક કરે છે કે નહી તે જોવાનુ છે ?******

રજાનો દિવસ છે આજે બધાંજ ઘરની અંદર છે, બધાં રજાના મુડમાં છે. ગામમાં એક બ્રાહ્મણ પંડિત આવ્યા છે તે ફરતા ફરતા મહેન્દ્રભાઈને ઘરે આવી પહોંચ્યા , મીતાબેને ઘરની અંદર બોલાવીને બેસાડ્યા.કુતુહલ પૂર્વક બાળકો પણ આવીને બેસી ગયાં. મીતાબેને કહ્યું પંડિતજી મારી દિકરી બીનાની કુંડલી જોઈને તેનુ ભવિષ્ય બતાવશો ? આપને ખબર હશે જ માતા-પિતાને દિકરીની કેટલી ચિંતા હોય છે. ખાસ કરીને તેને સાસરીનુ સુખ કેવું હશે તેની ચિંતા સતત રહેતી હોય.પંડિતજીએ કહ્યું કુંડલીની જરુર નથી દિકરીનો હાથ જોઈને ભવિષ્ય બતાવીશ.
મીતાબેન – “ બીના બેટા અહિંયાં પંડિતજીની પાસે આવીને બેસ , એટલે તેમને હાથ જોવાનુ અનુકુળ પડે “
બીના પંડિતજીની નજીક જઈને બેઠી, તેમણે બીનાની હાથની રેખાઓનુ નિરિક્ષણ કરવા માંડ્યું. હાથની રેખાઓ બરાબર વાંચી લીધી પછીથી પંડિતજી બોલ્યા, બેન આપની દિકરી તો ગુણિયલ હોંશિયાર અને બહુજ સમજ્દાર છે. માતા-પિતાની આજ્ઞા માનશે.પરિવારના સુખે સુખી અને પરિવારના દુખે દુખી.આપની આજ્ઞાકારી દિકરી છે. ભગવાને તેને રૂપની સાથે ગુણ આપ્યા છે. તેના લગ્નનો સમય નજીક આવી રહ્યો છે, પરદેશથી મુરતિયો આવશે , તે તમારી દિકરીને પરણીને પરદેશ લઈ જશે. તમારી દિકરી ત્યાં સુખેથી રાજ કરશે.પંડિતજીએ બીનાને ખાસ વાત સમજાવી બેટા જન્મ-લગ્ન અને મૃત્યુ ભગવાનના હાથમાં છે. દરેકની જોડી ઉપર બને છે. ઉપર વાળો જોડીયો બનાવીને જ આપણને મોકલે છે. બીજુ આપણા ભાગ્યમાં જે લખેલું હોય તે પ્રમાણે થાય, વિધીના લેખ કોઈ ટાળી ન શકે.દરેક મનુષ્યએ ભાગ્યમાં લખેલા વિધીના લેખ ભોગવવા પડે , તેમાંથી હજુ સુધી કોઈ બાકાત નથી રહ્યું. કોની સાથે , કયા જનમના કેટલાં અને કયાં લેણ દેણ ચુકવવાના હોય છે તે કોઈ નથી જાણતું. દરેકે લેણ દેણ પણ ચુકવવા પડે છે માટે તો જુદી જુદી વ્યક્તિઓના સંપર્કમાં ભગવાન આપણને મુકે છે જેથી તેનુ ઋણ અદા કરી શકીએ.પંડિતજી હસ્ત રેખાના પ્રખર જ્ઞાની હોવાથી તેમને બીનાના હાથની રેખાઓ જોઈને જ તેના જીવનનો ખ્યાલ આવી ગયો.
મીતાબેન અને મહેન્દ્રભાઈ સાંભળીને ખુશ થઈ ગયાં પરંતું બીના વિચારે છે પંડિતજી ગપ્પાં મારે છે. બકુલ મારો મુરતિયો છે એતો અહિંયાં બેઠો છે.મીતાબેને પંડિતજીને જમાડીને દક્ષિણા આપી ખુશી ખુશી વિદાઈ કર્યા. બંનેને પંડિતજીની વાત સાંભળીને નિરાંત થઈ. ચાલો બીનાને સારુ સાસરુ મળશે અને તેને ઘરે સુખી રહેશે.મા-બાપને બીજું શું જોઈએ ?
એક દિવસ રાત્રી ભોજન પતાવીને બેઠાં હતાં, મીતાબેને મહેન્દ્રભાઈને જણ્યાવ્યું આપણો સુખી સંસાર છે, પંડિતજીએ પણ સારા સમાચાર આપ્યા છે. મારી ઈચ્છા છે ઘરમાં પૂજા કરાવીએ, ભજન અને બાદમાં મહાપ્રસાદ.મહેન્દ્રભાઈ તરત જ બોલ્યા ચોક્ક્સ ગોઠવો, ધરમના કામમાં ઢીલ નહી.પ્રોગ્રામ નક્કી કરી દીધો.મીતાબેને ઘરમાં પૂજાનુ આયોજન કરીને સગાં સબંધી અને મિત્ર મંડળમાં આમંત્રણ મોકલ્યું નક્કી કરેલ દિવસે પૂજા સંપન્ન થઈ, ભજનમાં નાના મોટા સૌ જોડાયા વાતાવરણ ભક્તિમય બની ગયું. બીના અને બકુલે પણ ભજન ગાયાં બીનાનો સુરીલો અવાજ સૌને મુગ્ધ કરી દીધાં.ખુશીનુ વાતાવરણ છે છતા પણ બીના પંડિતજીના શબ્દો વાગોળ્યા કરે છે. તેને શંકા છે જો પંડિતજી સાચા હોય, પંડિતજીની ભવિષ્ય વાણી સાચી પડે તો ?બીજી જ ક્ષણે વિચારે છે , પંડિતજી કોઈ ભગવાન નથી તે કહે તે બધું સાચું હોય, બીનાનુ મન માનવા તૈયાર જ નથી. તેના પ્યાર પર તેને પુરો ભરોસો છે.
બંને પરિવાર, મહેનદ્રભાઈ – મીતાબેન તેમજ શ્યામ અને તોરલબેન વચ્ચે પણ ઘાઢ સંબધ બંધાયેલા હતા. બાળકો પણ બહુજ હળી મળી ગયેલા હતા. બે અલગ અલગ પરિવાર હતા, લોહીની સગાઈ હતી નહી પરંતું સગા ભાઈઓ અને સગી બહેનો જેવું મમમ્ત્વ હતું.ચારેવને સુખ-દુખની બધી વાતો થતી. સુખ-દુખમાં બંને એક બીજાને સાથ આપે છે.એક બીજાના પરિવારની ચિંતા સાથે મળીને કરે. મહેન્દ્રભાઈ અને મીતાબેને તોરલબેન અને શ્યામ ને વાતા કરી કોઈ સારો છોકરો હોય તો મારી બીના માટે બતાવજો. અમારી ઈચ્છા છે બીના તેના સાસરે સુખી રહે એવું સાસરુ અને મુરતિયો જોઈએ છે.અજાણ્યામા પડીએ તો દિકરી દુખી થવાનો ભય રહે છે. માટેજ જાણીતામાં થાય એવી અમારી ઈચ્છા છે.તોરલબેન તરત જ બોલ્યાં મીતાબેન તમે બંને બીનાની જરાય ચિંતા ના કરશો બીના મારી પણ દિકરી જેવી જ છે. મારી પણ ઈચ્છા છે તેને સારુ સાસરુ મળે.તોરલબેને બીનાની જન્મ કુંડલીની બધી વિગત અને ફોટો લઈ લીધો.શું ભણે છે, તેનો સ્વભાવ બધું તોરલબેનને ખબર છે.તેમાં તો કંઈ જોવાનુ નથી.
ઘરે જઈને તેમના ફોઈને લંડન ફોન જોડ્યો અને વિગતવાર બધું પુછી લીધુ, બીના માટે વાત ચલાવી બીનાની બધી વિગત આપી દીધી. અને કહ્યું ફોટા પોસ્ટ કરું છું જે તમને મળી જાય એટલે હું તમારા જવાબનો ઈન્તજાર કરીશ. તોરલબેને ખાસ કહ્યું આવી છોકરી દીવો લઈને શોધવા નીકળશો તો પણ નહી મળે. તોરલબેનના ફોઈએ સામેથી કહ્યું, મને મારી ભત્રીજી ઉપર પુરો ભરોસો છે. તે ગમે તેવી છોકરી મારા સૂર્ય માટે ના બતાવે. મારો સૂર્ય પણ લાખોમાં એક છે તે તૂ જાણે છે. તોરલબેને પણ કહ્યું ફોઈ આ છોકરી બીના પણ લાખોમા એક છે તેના જેટલા ગુણલા ગાઈએ એટલા ઓછા પડે, તેના માતા પિતા, આવું સંસ્કારી ખાનદાન શોધ્યું નહી મળે.
દશ દિવસમાં તો તોરલબેનને જવાબ રૂપે લંડનથી ફોન આવી ગયો બધાને બીના ખુબજ પસંદ આવી છે. તોરલ તૂં આગળ વાત ચલાવ. અમને હવે ધીરજ નહી રહે.
એક દિવસ બકુલ અને બીના કૉલેજથી પાછા ઘરે આવ્યાં. બકુલ પણ સીધો બીનાને ઘરે જ આવ્યો તો તેઓએ ઘરની અંદર બંને પરિવારને સાથે બેઠેલા જોયા. બધા જ બહુ ખુશ દેખાતાં હતાં ત્યાંજ તોરલબેન બંનેને જોઈને બોલ્યાં આવ બીના હું તારીજ રાહ જોતી હતી કહીને તેને એક આલીંગન આપીને બોલ્યાં બીના હું આજે એકદમ ખુશ છું બીના તૂં મારા જ ઘરમાં આવવાની છું.
તોરલબેને જ્યારે બીનાને કહ્યું તૂં મારે ઘરેજ આવવાની છું, વાત સાંભળીને બીના શરમથી નત મસ્તક બની રૂમમાં ચાલી ગઈ તોરલબેનની વાતથી તેના શરીરમાં જાણે જોરમા વીજળી દોડી ગઈ,ગાલ પર લાલી છવાઈ ગઈ, આનંદ વિભોર મનનો મોરલો નાચી ઉઠ્યો.દિલની ધડકન તેજ થઈ ગઈ. કોઈ મને સંભાળી લો, મારો શ્વાસ અટકી જશે. તેની આંખોમાં એક અજીબ સી ચમક આવી ગઈ. તેણે રૂમની બારી જરા ખોલીને બકુલના ઘર તરફ એક નજર કરી જોયું , તેના સાસરીયાની કલ્પના કરવા લાગી વિચાર કરતાંજ દિલની અંદર રોમાંચ થયો અને શરમાઈને બારી બંધ કરીને પલંગ પર આવીને આડી પડી, શરમની મારી મલકતા મુખડાની ઉપર તકિયો મુકીને મૉ છુપાવતી વિચારોમાં ખોવાઈ ગઈ, જાગતી આંખે સુન્હેરા સ્વપ્ન જોવા લાગી.,સ્વપ્નની દુનિયામાં પહોચી ગઈ. સામે બકુલ ઉભો છે,શેરવાની ,માથે સાફો, પગમા ચમચમતી મોજડી, હાથમાં ફુલનો હાર બકુલને વરરાજાના રૂપમાં જોયો.પોતે દુલ્હનના રૂપમાં સજીને હાથમાં ફુલોનો હાર છે. તેણે પોતાનુ ડોકુ નીચું કર્યુ બકુલ હાર પહેરાવવા જાય છે ત્યાંજ કોઈએ તેના મૉઢા ઉપરથી તકિયો હઢાવ્યો બીનાએ સામે જોયું તો તોરરલબેન ઉભા હતા. તેની સ્વપ્નની દુનિયા જાણે છીનવાઈ ગઈ.મીઠુ-મધુર સ્વપ્ન જોઈ રહી હતી.બીના સ્વપ્નની દુનિયામાંથી બહાર આવી. તેના દિલ અને દિમાગમાં બકુલ સિવાય કોઈ હતું જ નહી. હજુ પ્રેમરસનો નશો ઉતર્યો નથી ત્યાં તો તોરલબેન બીનાની બાજુમાં બેઠા , વ્હાલથી તેને વાંસે હાથ ફેરવતાં બોલ્યાં મારી દિકરી સુખી થાય એવું હમેશાં ઈચ્છું છુ.તૂં મારી નજરમાં વસી ગઈ છે. બીના તો સાંભળતાં ખુશ થાય છે.જે સ્વપ્ન જોયાં છે તે સાકાર થવાનાં છે એવું વિચારવા લાગી.તોરલબેનની વાતો સાંભળી રાજી થાય છે ત્યાં તો તોરલબેને આગળ તેને કહેવા માંડ્યું
તોરલબેન –“ બીના લંડનમાં મારા ફોઈનો દિકરો સૂર્ય વેલ સેટલ છે, તેની સાથે તારા લગ્ન માટે વાત ચલાવી હતી, મેં તેઓને તારો ફોટો મોકલાવ્યો હતો તું બધાને બહુ જ પસંદ આવી છે. કેમ પસંદ ન આવે મારી દિકરી છે જ એટલી સુંદર અને ગુણીયલ. જોતાં જ પસંદ આવે એવી મારી દિકરી છે. તને કોઈ ના ન પાડી શકે”
બીનાને તો જાણે પગ નીચેથી ધરતી ખસી ગઈ, માથા ઉપર આસમાન તૂટી પડ્યુ હોય એમ તેને લાગ્યું. તેના સ્વપ્ન વેર વિખેર થઈ ગયાં, એક જ ઝટકામાં દિલના ટુકડે ટુકડા થઈ ગયા બીના સ્તબ્ધ બની ગઈ. મૉઢાની અંદર કહેવા માટે એક શબ્દ નથી. તેણે ધાર્યુ ન હતુ જીવનમાં આવી પણ પરિસ્થિતીનો સામનો કરવો પડશે. પોતે એકદમ ખામોશ થઈ પત્થર બની, શુન્ય બની સાંભળતી રહી. તોરલબેન સમજ્યાં શરમની મારી બીના કંઈ બોલતી નથી.તોરલબેનને ક્યાં ખબર છે, તેમણે હજાર વૉલ્ટનો શૉકનો ઝટકો બીનાને આપ્યો છે.
બકુલ પણ મમ્મીની વાત સાંભળીને ખુશ થયો, તે પણ સ્વપ્નની દુનિયામાં ખોવાઈને બીના સાથે સુખી દાંપત્ય જીવનની કલ્પના કરવા લાગ્યો. મીઠો અહેસાસ પણ હ્રદયને પુલકિત કરી દીધું. તેને ખબર નથી મમ્મીના મગજમાં શું છે અને બીનાને શું કહેવાની છે.
હજુ તો બીજા છોકરા સાથે પોતાના લગ્નની વાત ચાલી એટલામાં તો બીનાના જીવનમાં જાણે દુખનો પહાડ તૂટી પડ્યો, તે વિચારે છે પલ ભરમાં આ શું થઈ ગયું? મારી તો દુનિયા ઉજડી ગઈ, મેં શું વિચાર્યુ હતુ અને શું થઈ ગયું ? બીના તોરલબેનની વાત સાંભળીને પોતાની જાતને કોસવા માંડી, મારી જ ભુલ છે મેં કેમ કોઈને મારા અને બકુલના સબંધની વાત ન કરી. આ પરિસ્થિતી માટે બકુલ પણ એટલો જ જવાબદાર ગણાય તેણે પણ ક્યારેય અણસાર ન આવવા દીધો. અમે બંને કેમ મુંગા રહ્યા ? અમે બંને મુંગાં રહ્યાં પરંતું અમારા પરિવારને અમારા વડીલોને પણ આમારા બે માટે ક્યારેય વિચાર ન આવ્યો ? ચારેવ જણા દુનિયામાં છોકરો શોધવા નીકળ્યા છે આંખોની સામે જે છોકરો છે તે તેઓની નજરમાં નથી આવતો. અમે બંને કુલની મર્યાદા, અમારા સંસ્કારને કારણ બોલી ન શક્યા , પંરતું આ મોટાઓને શું થઈ ગયું છે.’બગલમાં છોકરું અને ગામમાં ઢંઢેરો પીટે’ એવી હાલત છે.તેઓને મારા માટે બકુલ દેખાતો નથી ? બીના તેની હૈયા વરાળ બહાર કાઢે છે પરંતું તેના માટે હવે બહુ મોડું થઈ ગયું છે.બંનેને મુંગા રહેવાની આ મોટી સજા મળી છે. તેમનુ ભાગ્ય કહો કે પછી સજા તેઓએ સ્વીકારવી જ રહી.
બીના ભગવાનને પુછવા લાગી હે પ્રભુ ચુપ રહેવાની આટલી મોટી સજા તેં આપી ? હું બકુલ વીના કેવી રીતે જીવી શકીશ ? બકુલ મારા હ્રદયમાં બેઠેલ છે તેનુ સ્થાન બીજાને કેવી રીતે અપાય ? બીજાને કેવી રીતે હું મારા હ્રદયમાં બેસાડી શકીશ ? હે ભગવાન મને માર્ગ બતાવજો. બીના પ્રાર્થના કરે છે ત્યાં જ તેને પંડિતજીના શબ્દો યાદ આવ્યા. બેટા ભાગ્ય્માં જે લખ્યું હોય તે દરેકે ભોગવવું પડે, તેમાંથી કોઈ બાકાત ન રહે. વિધીના લેખ કોઈ મિટાવી ન શકે., તો શું મારા ભાગ્યમાં બકુલ નથી ? હું તો માનતી હતી મારો અને બકુલનો પ્યાર જન્મો જનમનો છે, અને હું મહેસુસ પણ કરું છું અમે જન્મો જન્મના સાથી છીએ તો પછી બીજા સાથે દાંપત્ય જીવન ? એ કેવી રીતે શક્ય બને ? બીનાના મનની અંદર વિચારોનુ ધમાસાન યુધ્ધ ચાલી રહ્યું છે તે બકુલને પણ આ વાત કેવી રીતે કરી શકે કેમકે એકબીજાને પ્યાર કરવા છતાં બંને આ વસ્તુ માટે અનજાન છે, બંનેએ એકરાર નથી કર્યો. બીના વાત કરે તો કોને કરે. તેણે હવે આગળ જે બનવાનુ છે તેનો સ્વિકાર કરવા સીવાય છુટકો નથી તેની પાસે બીજો કોઈ વિકલ્પ બાકી રહ્યો જ નથી .કાલે સવારે શું થવાનુ છે તે કોઈ નથી જાણતું !


આગળ વાંચો ...

સુખ એટલે (૯) ડૉ.લલિત પરીખ

September 21st, 2014

  સુખ એટલે, આમ જોઈએ તો તે એક અનુભૂતિ માત્ર છે.પ્રતિકૂળ અનુભવ, જેમ દુખની અનુભૂતિ કરાવે તેમ જ   સાનુકૂળ અનુભવ સુખની અનુભૂતિ કરાવે.સમજુ શાણા લોકો પ્રતિકૂળતાને અનુકૂળતામાં પરિવર્તિત કરી સતત સુખ જ સુખની અનુભૂતિનો આનંદ પ્રાપ્ત કરવામાં સફળતા મેળવે છે   સુખ હકીકતમાં મનની અને મન દ્વારા શરીરને મળતી  સાનુકૂળ અનુભવ-અવસ્થાનો સાક્ષાત્કાર છે. સુખનો આધાર આપણી  દૃષ્ટિ પર પણ આધારિત હોય છે. સુખનું સૂક્ષ્મતમ સ્વરૂપ આનંદ જ આનદનો અનુભવ કરાવે છે જે તન મનથી પર અને સૂક્ષ્મ એવા આત્માનો વિષય છે.આત્માનંદ જ પરમાનંદ છે,પરમાત્માના સાક્ષાત્કારનું સોપાન  છે.

દૃષ્ટિવાન શોધનારને દુઃખમાં પણ સુખ મળી જાય છે.દુઃખને સુખમાં ફેરવી શકે તેના જેવો સુખી કોઈ નહિ.નાનપણમાં એક દેવ ચકલીની વાર્તા વાંચતા કે સાંભળતાં જેમાં રાજા તેને અનેક પ્રકારની સજાઓ આપતો જાય પણ તો ય તે આનંદથી ગાયા કરે “કેવી મઝા ભાઈ કેવી મઝા !” એવું જ સુખિયા સ્વભાવના માણસના જીવનમાં પણ જોવા મળે છે.દુખના અનુભવમાંથી શીખવા મળે છે,નિષ્ફળતામાંથી સફળતા પ્રતિ આગેકૂચ કરવાની પ્રેરણા અને ઊર્જા મળે છે.નાનપણની એક વાર્તા તો ભૂલાય એવી જ નથી જેમાં દુખીરામ ક્ષણે ક્ષણે દુખ જ દુઃખનો અનુભવ કરી દુખી દુખી રહ્યા કરે છે જયારે સુખીરામ પ્રત્યેક સુખ દુખની સ્થિતિમાં સુખી સુખી રહ્યા કરે છે.બેઉના કપાળે રસોળી હોય છે પણ સુખીરામ તેને સહજ સ્વાભાવિક રીતે પોતાના કપાળની વિશિષ્ટ શોભા તરીકે જોઈ- સ્વીકારી સુખી સુખી રહ્યા કરે છે, જયારે દુખીરામ તેને કુરૂપતાનું લક્ષણ સમજી દુખી દુખી રહ્યા કરી રડ્યા કરે છે.સુખીરામ એક વાર  તેના માબાપની આજ્ઞાથી ગાયો ચરાવવા વનમાં ગયો  તો ત્યાં વહેંતિયાઓ રમવા આવી ગયા, જેમને  સુખીરામ સાથે રમવાની બહુ  મઝા આવી અને બીજે દિવસે પણ રમવા આવવા માટે કહ્યું અને તેની ખાતરી કરવા માટે નિશાની તરીકે સુખીરામની રસોળી જ લઇ લીધી કે “આપી દઈશું।કાલે- તું  રમવા આવશે ત્યારે”.

સુખીરામની રસોળી નીકળી ગઈ તે જોઈ દુખીરામ તો દુખી દુખી થઇ ગયો અને ફરી ફરી પૂછવા લાગ્યો “મને કહે, કેવી રીતે તારી રસોળી નીકળી ગઈ?” સુખીરામે માંડીને વાત કરી તો દુખીરામે જીદ કરી કે “મારે પણ  ત્યાં જવું છે.”દુખીરામે ત્યાં જવાની જગ્યા સમજાવી. વહેંતિયાઓને દુખીરામ સાથે રમવાની મઝા ન આવી અને ચીડાઈને બોલ્યા:”લઇ જા તારી આ નિશાની અને સુખીરામની લઇ લીધેલી રસોળી તેના કપાળે ચોંટાડી દુખીરામ હવે એકને બદલે  બબ્બે રસોળીઓ દીધી”.

કપાળે જોઈ દુખી દુખી થઇ પોકે ને પોકે રડવા લાગ્યો.આ વાર્તા એક બાળકને જયારે મેં કરેલી ત્યારે તેણે કોણ જાણે કેમ મને કહેલું “મારા પપ્પા દુખીરામ જેવા જ છે.” મને નવાઈ  લાગેલી;પણ સાચાબોલો બાળક પણ જોઈ શકે છે કે સ્વભાવ જ દરેકને દુખી દુખી કરી મૂકે છે.સ્વભાવ શબ્દ કેટલો સાર્થક છે? સ્વમાં જ હોય તેવા ભાવમાં રહેવું.સ્વમાં સુખ જ સુખ જોતા રહેનાર,સતત સુખ ભરતા રહેનારને સર્વત્ર,કોઈ પણ સ્થિતિમાં કાયમ  સુખ જ સુખનો અનુભવ રહ્યા કરે છે.ખોતરી ખોતરી,શોધી શોધી,સુખમાં ય દુખ જોનારાઓનો તોટો નથી હોતો.પણ દુઃખમાં ય સુખ જોનારાઓ સદા સર્વદા સુખી જ સુખી રહ્યા કરે છે.આખું ઘર સ્વચ્છ હોય તો ય ખૂણામાં પડેલી એકાદ રજકણને શોધનાર અજ્ઞાની જ નહિ મૂર્ખ કહેવાય.દુઃખમાં ય સુખ જોનાર, શોધી કાઢનાર જ સમજદાર અને જ્ઞાની કહેવાય.બાકી તો સુખ સારા મનસુખમાંજ હોઈ શકે,ધનસુખ કે તનસુખમાં નહિ જ એ તો બહુ સીધું સરળ ગણિત છે.સુખ ભાવનાગત હોવાથી પ્રસન્ન સાનુકૂળ પરિસ્થિતિમાં જે પદાર્થ  કે વ્યક્તિ સુખ આપી શકે, તે જ પ્રતિકૂળ પરિસ્થિતિમાં દુખદાયી બની જાય છે એ તો આપણા  સહુનો કાયમી અનુભવ છે.

સુખ એટલે શાંતિ,સંપૂર્ણ સમાધાન,પરમ આનંદ તરફ લઇ જનારી સંતોષભરી અનુભૂતિ સુખ- દુઃખથી પર થવાનો ગીતાનો ઉપદેશ ન સમજાય તો ય દુઃખને સુખમાં પરિવર્તિત કરવાની સમજ,ટેકનીક અને આવડત તો આપણે  કેળવવી જ રહી.હુંપોતે તો હકીકતમાં એવો હકારાત્મક અભિગમ ધરાવું છું કે દરરોજ સૂર્ય મારા માટે નીકળે છે,પ્રાણવાયુ મારા માટે વહે છે,દુનિયાની આટલી બધી અસંખ્ય શોધો મારા માટે જ થઇ છે,દુનિયાની આટલી બધી સગવડો મારા માટે જ બની છે,મેડિકલ શોધો મારા માટે જ બની છે જે બધાનો લાભ મારી સાથે આખ જગતને પણ મળે છે એ વધારે સુખની વાત છે.એ સુખનો સાર- પ્રસાર જ સુખની સર્વોત્કૃષ્ટ અનુભૂતિ છે.સુખ એટલે સુખ જ સુખ,દુઃખને પણ સુખમાં બદલવાની ક્ષમતા ધરાવનાર અદભૂત, અનેરું,અનોખું, ચમત્કારપૂર્ણ ઊર્જાપૂર્ણ તત્વ.આ જ તત્વજ્ઞાન ! ગમતાનો ગુલાલ કરે તે જ સુખી સુખી સુખીરામ.

 

 

 


આગળ વાંચો ...

“તારલિયા ભાગ-૧”પુસ્તકનું મારૂં વાંચન

September 21st, 2014

PhotoScan (2)

PhotoScan (4)

 

 

 

“તારલિયા ભાગ-૧”પુસ્તકનું મારૂં વાંચન 

“તારલિયા” નામે નવલકથાઓનું પુસ્તક એટલે લેખક શ્રી રીતેશ મોકસણાનું પ્રથમ પુસ્તક.

શ્રી રીતેશભાઈનો જન્મ ગુજરાતના એક નાનકડા “ભાડુકા” ગામે ૧૯૬૩માં થયો હતો. શાળા અભ્યાસ કરી, સુરેન્દ્રનગરની કોલેજમાંથી “બી.એસ.સી.”ની ડિગ્રી મેળવી અને પ્રથમ અમદાવાદમાં નોકરી કરી. આજે, એઓ ડોહા,કતારમાં નોકરી કરી રહ્યા છે.

રીતેશભાઈનો ગુજરાતી સાહિત્ય પ્રત્યેનો પ્રેમ ઉંડો છે.

એમણે કાવ્યો, ગઝલો, નાટકો સાથે અનેક નવલકથાઓ લખી છે. એમણે પોતાનો બ્લોગ શરૂ કરી એમની વિચારધારાને અનેકને પ્રસાદીરૂપે વહેંચી છે. આ પ્રમાણે કરતા એમના હૈયે ખુબ જ આનંદ હતો.

પણ….એમની એક ઈચ્છા હતી કે લખેલી નવલકથાઓને એક પુસ્તક સ્વરૂપ મળે.

૨૦૧૪માં એ ઈચ્છા પુર્ણ થઈ. “તારલિયા”નામે મુંબઈથી વિશ્વભારતી પ્રકાશન દ્વારા એક સાહિત્ય ટ્રસ્ટના સહકારે પ્રગટ થઈ. અનેક વાર્તાઓ એક સાથે ના પ્રગટ કરતા, બે ભાગે પ્રગટ કરવા નિર્ણય હતો. તો,”તારલિયા ભાગ-૧”નું પુસ્તક પોસ્ટ દ્વારા મળતા મેં એનું વાંચન કરી ખુશી મેળવી.

એક નાનું પુસ્તક, પણ કવર પર જુદા જુદા રંગોમાં તારલિયામાં એક મોટો તારલિયો.

પુસ્તકનું કવર ખોલતા,લેખક રીતેશના ફોટા સાથે “પ્રસ્તાવના”.

અને, એનું વાંચન કરતા, રીતેશ એનું હ્રદય ખોલી પુસ્તક પ્રકાશન માટેની ખુશી સાથે પ્રકાશક વિનોદભાઈ પ્રજાપતિ તેમજ નવી ઓળખાણના “અંકલ ચંદ્રવદન” યાને મને આભાર પ્રગટ કરે છે

ત્યારબાદ સામેનું પાન એટલે પાન-૧, જેના પર પ્રથમ નવલકથા “અખંડ સૌભાગ્યવતી”….ત્યારબાદ અનેક વાર્તાઓ અને અંતે પાન ૪૮થી શરૂ થતી નવલકથા “છેલ્લી એફ.ડી.” જેનો અંત છે પાન-૫૨ પર.

બધી જ વાર્તાઓ સરસ છે.

પ્રથમ અને અંતિમ વાર્તાઓ વિષે જરા વિગતે કહું.

“અખંડ સૌભાગ્યવતી” વાર્તાની શરૂઆતે એક અનોખી શાંતીનું દ્રશ્ય. એક રાત્રીનો સમય. એક પતિ અને પત્નીનું જોડું એટલે સુકાન અને વેલીતા.

સુકાનને એ રાત્રીએ કંઈક અગત્યનું કહેવું હતું. એણે શરૂઆત કરી “વેલી, હું માનું છું કે તને મારા પર પ્રેમ છે તે અગણિત છે..ને તું મારી પત્ની છે તેનો મને અપાર ગર્વ છે”.

પત્ની વેલીતાને પતિ સુકાન પર પુરો વિશ્વાસ હતો અને વાતો બંધ કરી સુઈ જવા માટે ઈશારો કરતી હતી..ત્યારે સુકાને વાતો ચાલુ જ રાખી….સાથે ગળેલા જીવનનું યાદ કરાવતો રહ્યો. અને જ્યારે સુકાને કહ્યું કે મુખ્ય વાત તો કહી જ નથી ત્યારે વેલીતાએ અધીરી બની કહ્યું “કહે સુકાન, જટ કહી દે નહી તો…” આટલા જ શબ્દો અને એ વધુ આગળ ના બોલી.

ત્યારે સુકાન કહે “વેલી, મને બ્લડ કેન્સર છે ને કદાચ આપણો સાથે હવે ક્ષણિક છે……અને બોલતો રહ્યો જે એના દીલમાં હતું… અને પોતાના દેહને વેલીતાના દેહને ચાંપતા એ ચોંકી ગયો…અને “વેલીતા…………….”

એક કારમો ચિત્કાર હવામાં ભળી ગયો…….સવારના કિરણો સુકાન અને વેલીતાને “શ્રધ્ધાંજલિ” આપી રહ્યા હતા.

વાર્તાના અંતે “અખંડ સૌભાગ્યવતી”ના દર્શન સૌ વાંચકોને મળે છે.

ચાલો, હવે તમોને અંતિમ વાર્તા “છેલ્લી એફ.ડી.” વિષે કહું.

વાર્તાની શરૂઆતે એક ઘરની અંદરનું દ્રશ્ય…ક્યાંક રડવાના ડુસકા…કોઈ રડનારને શાંત પડતા હોય એવું વાતાવરણ. બેડ પર  એક વ્યક્તિ જેનું નામ હતું “કૌશિક રાય” અને એમના માથા બાજુએ એમનો એકનો એક પુત્ર “કૌશાલ” અને નજીક છે પત્ની “ઉર્મિલા”. દીકરો હજુ કમાતો ના હતો છતાં કૌશિક રાયના ચહેરે ચિંતા ના હતી. પુત્ર અને પત્ની પણ શાંત હતા….સૌને એક “એફ.ડી”ની જાણ હતી, જે બેન્કના લોકરમાં મરણ બાદ પુત્રને મળવાની હતી. જીવનની વાતો કરતા કૌશિકજી  અંતે પુત્ર કૌશલને “એફ.ડી” વિષે કહી જવાબદારી લેવાનું કહી…..કૌશિક રાયના પ્રાણ છુટી ગયા….રડવાનું..રડનારને શાંત કરવાનું …..પછી બેન્કમાં જઈ લોકર ખોલવાની વાત….કોઈ “એફ.ડી.” ના મળી..અન્ય ચીજો સાથે એક કવર.કવર ખોલી કૌશાલ એક પત્ર વાંચતો હતો….પિતાએ લખેલો એ પત્ર હતો જેમાં લખ્યું હતું કે…”હું સદાય છતી ટટાર કરીને જીવ્યો હતો. અણહક્કનું લીધું નથી ને કોઈને આપ્યું નથી. મારૂં નામ તો કૌશિક પણ લોકોએ મને “કૌશિક રાય”બનાવ્યો છે………….નીતીના મુલ્યોને વળગી રહીને નોકરી કરી છે. ઘણીવાર થતું કે મારા રીટાયરમેન્ટ પછી તમારૂં શું ? ને કદાચ મારૂં મૃત્યુ વ્હેલું પણ થાય તો કેવું ? ઘણી વાર ઈચ્છા થતી કે રૂપિયા બચાવીને થોડી થાપણ બનાવું જે પાછલી જીન્દગીમાં કામ આવે. થોડી “એફ.ડી.” કરૂં પણ કાશ….કૌશાલ બેટા મારી પ્રમાણિકતા,નીતિમતા અને મનની સમતુલના એ મારી “એફ.ડી.” છે. જરૂર પડે એને વટાવીને તું વાપરી શકે છે………….લોકો તને એક દિવસ “કૌશલ રાય” કહીને બોલાવે……………….સદા આશિષ આપતા તારા ડેડી..ગુડ બાય..જય શ્રી કૃષ્ણ ..

કૌશાલની આંખોમાં આંસુંઓ હતા..પત્રને છાતીએ ચાંપતો લોકરને બંધ કરી એ ઘરે આવ્યો ત્યારે એનું મન પ્રફુલિત હતું..બારીમાંથી એક પતંગિયું આવીને તેના ગાલ પર રમતું આગળ વધ્યું કે “ઓહ લવલી …” કહી એ ઝુમવા લાગ્યો.

આ શબ્દો સાથે પાન-૫૨ પર વાર્તાનો અંત.

બે વાર્તાઓના વર્ણન દ્વારા તમે જરૂર રીતેશની કલમને સારી રીતે જાણી શક્યા હશો….જો આવું શક્ય થયું હોય તો હું માનીશ કે મેં મારા વાંચન દ્વારા તમો સૌને પુસ્તક “તારલિયા” કે લેખક “રીતેશ”ના દર્શન કરાવવા માટે સફળતા મેળવી.

આશા છે કે જે કોઈ આ પુસ્તક વાંચશે તેઓ સૌને ખુશી થશે. અને….રીતેશની કલમે નવી વાર્તાઓ હશે એવી આશાઓ રાખશે !

ડો. ચંદ્રવદન મિસ્ત્રી

લખાણ સેપ્ટેમ્બર,૧૦,૨૦૧૪

 

FEW WORDS….

Today is a Post on the Book “TARALIYA-Bhag 1″ 

The writer of these NAVALKATHA ( Stories) is RITESH MOKASANA.

He also has a BLOG on which he publishes ALL his CREATIONS…which includes the POEMS & SHORT STORIES

One can visit  his Blog @

 
Ritesh works in Qutar.
Hope you visit his Blog & know him better.
Dr. Chandravadan Mistry.

 

 


આગળ વાંચો ...

નથી દેતાં – બરકત વિરાણી ‘બેફામ’

September 21st, 2014
અમે તારા પ્રણયનાં ફૂલ ખરવા પણ નથી દેતાં, છૂપાં રાખ્યાં છે એવાં કે પમરવા પણ નથી દેતાં. ગરીબીને લીધે કરવી પડે છે કરકસર આવી, અમે રડીએ છીએ ને અશ્રુ સરવા પણ નથી દેતાં. હવેના રાહબર પોતે જ ખોટા રાહ જેવાં...

Read more on the blog.
આગળ વાંચો ...